User login

Navigation

Global IMC Network

Ομιλία του Αχιλλέα Αιμιλιανίδη στη Διαδήλωση της 11ης Ιουλίου 2012 για το Έγκλημα στο Μαρί

 

Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του νομικού Αχιλλέα Αιμιλιανίδη όπως ακούστηκε στη διαδήλωση της 11ης Ιουλίου 2012 για την καταδίκη του εγκλήματος στο Μαρί και τη συνεχιζόμενη πολιτειακή εκτροπή στο νησί μας. Συμμεριζόμαστε πλήρως τα λόγια του Αχιλλέα:

"Η πολιτική ευθύνη είναι απόλυτα συνυφασμένη με τη δημοκρατική αρχή. Δεν νοείται η λειτουργία οποιουδήποτε δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης χωρίς ανάληψη ή καταλογισμό πολιτικής ευθύνης. Και ανάληψη ευθύνης δεν είναι λεκτική, αλλά προϋποθέτει πράξεις. Η λεκτική ανάληψη ευθύνης μετά από μια έκρηξη που συνοδεύεται από απώλεια ζωών είναι χαρακτηριστικό των τρομοκρατικών οργανώσεων και όχι των δημοκρατικών ηγεσιών."

Από την 11η Ιουλίου 2011 η οποιαδήποτε πρόφαση δημοκρατίας υπήρχε στο νησί μας έχει παύσει και το καθεστώς έχει αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο σταλινισμού και απολυταρχίας.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον Αχιλλεα Αιμιλιανίδη για την ευγενή προσφορά της ομιλίας του στους αναγνώστες μας καθώς και τον Κώστα Μόντη για τις φωτογραφίες του που συνοδεύουν το παρόν άρθρο

Ομάδα Σύνταξης,
Ενδο~Μήδεια / Cyprus IndyMedia
~~~~~~~~~~~~~~

 

Προεδρικό, 11/7/2012

Υπάρχουν ορισμένες στιγμές στις οποίες κάποιος θα θυμάται για το υπόλοιπο της ζωής του που βρισκόταν όταν έγιναν. Η έκρηξη στο Μαρί υπήρξε η πλέον επώδυνη συλλογική στιγμή τραγωδίας μετά τα γεγονότα του 1974. Η έκρηξη που συνέβη στις 11 του περασμένου Ιουλίου στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης υπήρξε μια εθνική καταστροφή της οποίας τις οδυνηρές συνέπειες εξακολουθούμε να βιώνουμε συλλογικά, αν και βεβαίως ατομικά την βιώνουν πρωτίστως οι συγγενείς των αδικοχαμένων.

Οι πολίτες μιας Δημοκρατίας έχουν ορισμένους τρόπους με τους οποίους συλλογίζονται και ενεργούν από κοινού. Αυτά τα κοινά αισθήματα των πολιτών, η συναίσθηση του (συν) ανήκειν, είναι αυτά που σε τελική ανάλυση καθορίζουν και την δυνατότητα ενός κράτους να επιβιώσει και είναι αυτά που μας έφεραν από την αρχή μαζί έξω από το Προεδρικό. Το αίσθημα ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από τον εαυτό μας, το οποίο συγκροτεί το κράτος, την πόλη, την κοινότητα στην οποία κάποιος ανήκει.

Το Μαρί υπήρξε η αποκάλυψη της συλλογικής πολιτικής μας γύμνιας, η επιβεβαίωση της ανικανότητας η οποία μας διακατέχει στον χειρισμό κρίσιμων θεμάτων. Λίγο-πολύ ήταν γνωστό ότι δεν υπήρχε το πολυθρύλητο σχέδιο Β΄ από πλευράς της πολιτικής ηγεσίας. Εκείνο που μάθαμε με τον πιο τραγικό τρόπο ήταν ότι δεν υπάρχει ούτε καν σχέδιο Α΄. Ότι το κυπριακό κράτος μπορεί να σκοτώσει τα παιδιά του και να αυτοκαταστραφεί, χωρίς να χρειάζεται εξωτερικό εχθρό ή αντίπαλο. Το σκοτάδι που έφεραν οι διακοπές του ρεύματος βρισκόταν σε άμεσο παραλληλισμό με την ψυχολογική κατάσταση της καταχνιάς που συλλογικά βιώσαμε και εξακολουθούμε να βιώνουμε.

Εκείνο το οποίο, ακόμα και ένα χρόνο μετά δεν φαίνεται να έχει γίνει από κατανοητό από τους κυβερνώντες, είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού, όπως και οποιουδήποτε λαού, ενδιαφέρεται πρωτίστως για ορισμένα θεμελιώδη: την υγεία, την οικονομική βιωσιμότητα, την δυνατότητα να ζήσει μια καλή ζωή και να έχουν μέλλον τα παιδιά του. Ο οποιοσδήποτε Πρόεδρος, η οποιαδήποτε Κυβέρνηση, εκλέγεται για να ενεργεί ως Κυβέρνηση ολόκληρου του λαού. Για να μπορέσει να του διασφαλίσει ευημερία. Σε ένα κράτος δικαίου στο οποίο ισχύει η λαϊκή κυριαρχία, η κυβέρνηση πηγάζει από τον λαό και ενεργεί μέσω του λαού για το συμφέρον του λαού.

Τι μας οδήγησε στην καταστροφή έχει ξεκαθαρίσει προ πολλού. Το Πόρισμα Πολυβίου σε 643 σελίδες αποτυπώνει την πραγματικότητα. Το επικίνδυνο φορτίο τοποθετήθηκε σε ακατάλληλο χώρο φύλαξης, αφύλακτο και χωρίς η Κυβέρνηση να μεριμνήσει ώστε τα επηρεαζόμενα πρόσωπα να έχουν γνώση των κρίσιμων γεγονότων που αφορούσαν στο επικίνδυνο φορτίο, αφήνοντάς τους ουσιαστικά παντελώς εκτεθειμένους. Το φορτίο παρέμεινε στην Κύπρο για 2,5 περίπου χρόνια διότι είχε δοθεί επίσημη διαβεβαίωση του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τον Σύρο Πρόεδρο ότι αυτό θα επιστρεφόταν στη Συρία ή το Ιράν. Οι προσφορές για βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση απορρίφθηκαν στη βάση πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Η έκρηξη δεν συνιστούσε ένα ατύχημα που δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Συνιστούσε αντίθετα την αναπόφευκτη κατάληξη θεσμικής ολιγωρίας και πολιτικής ανικανότητας. Η Κύπρος βίωσε την καταστροφή, όχι γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά διότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι συν αυτώ δεν στάθηκαν αντάξιοι του αξιώματος που περιβάλλονταν.

Δυστυχώς από τις 11 του περασμένου Ιουλίου συντελείται μια πολιτειακή εκτροπή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διόρισε ο ίδιος ερευνητική επιτροπή δηλώνοντας ότι θα σεβαστεί πλήρως το αποτέλεσμα της έρευνας όποιο και αν είναι αυτό. Σε όλο το χρονικό διάστημα μέχρι την έκδοση του Πορίσματος επαναλαμβανόταν ότι όσοι συγκεντρώνονταν έξω από το Προεδρικό προέτρεχαν και ότι η αλήθεια θα λάμψει όταν εκδοθεί το Πόρισμα. Ότι υπήρχαν στοιχεία και γεγονότα που δεν γνωρίζαμε. Τα μόνα στοιχεία και γεγονότα που υπήρχαν όμως ήταν αυτά που αποκάλυπταν τις ασήκωτες προσωπικές ευθύνες του Προέδρου και των συν αυτώ. Και αυτά εντίμως αποκάλυψε το Πόρισμα Πολυβίου, το οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνήθηκε, για μια ακόμα φορά να σεβαστεί, αναιρώντας τον λόγο του.

Πώς να υπάρχει εμπιστοσύνη στους θεσμούς όταν η Κυβέρνηση επανειλημμένα αποκαλύπτεται ψευδόμενη; Πώς να υπάρξει μέλλον όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του; Η διαδικασία δίωξης δεν συμπεριέλαβε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σταδιακά εξαιρεί με αδιαφανείς διαδικασίες, άλλους πρωταγωνιστές του δράματος. Δυστυχώς η στάση των υπαίτιων ακόμα και ένα χρόνο μετά παραμένει η ίδια. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε πρόσφατα ότι θα προβεί σε αποκαλύψεις για το Μαρί όταν έλθει η ώρα. Γιατί τότε δεν είπε τις δήθεν αποκαλύψεις αυτές όταν κλήθηκε ως μάρτυρας στην Επιτροπή Πολυβίου; Και άλλα ψέματα. Από πότε τα κόμματα και η δίψα για εξουσία έγιναν πιο σημαντικές από την ευημερία της κοινωνίας και των πολιτών που την απαρτίζουν;

Πέρασαν τόσοι μήνες και τίποτα δεν έχει βρεθεί που να διαψεύδει το πόρισμα Πολυβίου έστω και κατά μια λέξη. Ούτε και θα βρεθεί. Είναι μεγάλη η πίκρα και η οργή όταν οι πολίτες διαπιστώνουν ότι η ηγεσία τους δεν προστατεύει τα συμφέροντά τους. Πώς να πιστέψει κανείς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα η σκέψη του βρίσκεται στους συγγενείς των θυμάτων, όταν έστειλε αστυνομία για να ανακόψει τους συγγενείς από το να τον επισκεφθούν στο Κελλάκι; Όταν ακόμα και την ημέρα της κατάθεσής του στην Επιτροπή πρόσωπο της φρουράς του Προέδρου επιχείρησε να συλλάβει τον γιο του δολοφονηθέντος Πλοιάρχου; Όταν ένα χρόνο μετά το πολιτειακό σύστημα αδιαφορεί για τα θύματα και προστατεύει τους θύτες;

Η πολιτική ευθύνη είναι απόλυτα συνυφασμένη με τη δημοκρατική αρχή. Δεν νοείται η λειτουργία οποιουδήποτε δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης χωρίς ανάληψη ή καταλογισμό πολιτικής ευθύνης. Και ανάληψη ευθύνης δεν είναι λεκτική, αλλά προϋποθέτει πράξεις. Η λεκτική ανάληψη ευθύνης μετά από μια έκρηξη που συνοδέυεται από απώλεια ζωών είναι χαρακτηριστικό των τρομοκρατικών οργανώσεων και όχι των δημοκρατικών ηγεσιών.

Η συνταγματική εκτροπή του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 διήρκεσε οκτώ ημέρες. Η παρούσα συνταγματική εκτροπή όμως συνεχίζεται από τον περασμένο Ιούλιο. Μέσα από την άρνηση του Προέδρου να αναλάβει τις βαρύτατες πολιτικές ευθύνες που είχε δεσμευθεί να αναλάβει και οι οποίες του αποδόθηκαν από την Ερευνητική Επιτροπή που ο ίδιος διόρισε. Η πολιτειακή εκτροπή της μη παραίτησης του Προέδρου έχει ως συνέπεια πως από τις 11 του περασμένου Ιουλίου συνεχίζει να διοικεί την χώρα μια μη νομιμοποιημένη Κυβέρνηση. Και τα δεινά που κορυφώθηκαν πέρσι συνεχίζονται με την οικονομική καταστροφή του τόπου η οποία μετατρέπει τον λαό σε ανέργους.

Το Μαρί αποκάλυψε ακόμα και στον τελευταίο άπιστο τη διαφθορά και ανεπάρκεια ενός πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει τόσο χορτάσει από την εξουσία ώστε αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως σφάγια και δεν έχει καμιά δυσκολία να σπιλώσει την μνήμη ακόμα και νεκρών. Ακόμα και στις πρωτόγονες κοινωνίες τιμάται η μνήμη των νεκρών, πολύ δε περισσότερο των νεκρών που χάθηκαν αναίτια λόγω της κρατικής ανεπάρκειας. Εδώ όμως οι στρατευμένες κομματικές εφημερίδες εξακολουθούν να ασχημονούν με την ανοχή και γνώση του Προέδρου κατά των συγγενών των νεκρών. Σε μια προσπάθεια να πείσουν κάποιους τελευταίους τυφλούς και φανατισμένους ότι φταίνε οι νεκροί, συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τρόπο προκλητικά αισχρό και να καννιβαλίζουν στη μνήμη των νεκρών.

Εδώ και ένα χρόνο μια σαθρή αίσθηση ξεφτίλας παραδέρνει τα πάντα. Οι ηγέτες μας, μας ντροπιάζουν αρνούμενοι να παραδεχθούν τις ευθύνες τους και φερόμενοι κατά τρόπο απρεπή στους συγγενείς των θυμάτων, στους πολίτες αυτού του τόπου, αλλά και στη δημοκρατία. Η γνωστή προσπάθεια να ενοχοποιηθούν οι αθώοι δεν συνιστά τίποτα άλλο παρά μια στρατευμένη προσπάθεια αλλοίωσης της συλλογικής ιστορικής μνήμης και αποστέρησης των συλλογικών αξιών της κυπριακής κοινωνίας. Ταυτόχρονα όμως αποκρύβει και τον φόβο της αναμέτρησης με τους ανθρώπους που θυσίασαν ή υπήρξαν πρόθυμοι να θυσιάσουν την ζωή τους για την συλλογική ελευθερία. Καλύπτει την αίσθηση του γραφειοκρατικού τέλους της ιστορίας, του επερχόμενου οργουελιανού «1984» στο οποίο η ανθρώπινη ενέργεια στερείται νοήματος και στο οποίο η συλλογική ελευθερία δαμάζεται μέσα από την υποταγή στον μεγάλο αδελφό.

Αντίθετα αυτοί που δεν έφταιγαν ανέλαβαν τις ευθύνες που δεν είχαν και, σώζοντας άλλους, έδωσαν την ζωή τους, γεγονός για το οποίο τους οφείλουμε τον απεριόριστο σεβασμό μας σήμερα που τιμούμε την μνήμη τους. Η ήττα, δεν πραγματώνεται με τον θάνατο. Αντιθέτως. Η ήττα επέρχεται μόνο, όταν όσοι πιστεύουν, συμφιλιώνονται με την προπαγάνδα και παύουν να αγωνίζονται. Μας ζητούν να τους κοιτάζουμε αμέριμνοι και να υποτάξουμε την αξιοπρέπεια και την θέληση για μια καλύτερη κοινωνία, στα προσωπικά και κομματικά πάθη. Να εισέλθουμε σε ένα νέο κόσμο στον οποία τα αιώνια ηθικά διλήμματα θα θεωρούνται λυμένα στην βάση της κομματικής ντιρεκτίβας και του στρατευμένου ανήθικου κουτσομπολιού. Δεν θα το πράξουμε. Η στάση των συγγενών των νεκρών μας έχει στείλει το μήνυμα ότι μοναδική επιλογή αποτελεί η αντίσταση απέναντι στην προπαγάνδα και η συνέχιση της επιδίωξης της δικαιοσύνης.

Α.Κ. Αιμιλιανίδης

~~~~~~~~~~~~~

 

Λίγα λόγια για τον ομιλητή


 

Ο Αχιλλεύς Αιμιλιανίδης είναι δικηγόρος, συνεταίρος στον δικηγορικό οίκο Αχιλλεύς & Αιμίλιος Κ. Αιμιλιανίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής και Πρόεδρος του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Κατέχει διδακτορικό τίτλο από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Διετέλεσε εκδότης της Επιθεώρησης Κυπριακού & Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πρόεδρος του Κέντρου Επιστημονικού Διαλόγου και Έρευνας. Έχει τιμηθεί για το έργο του με το βραβείο Άννυς Τσάτσου από το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου στην Αθήνα.

Στις σημαντικές δημοσιεύσεις του περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Law and Religion in Cyprus (2011), Religious Freedom in the EU (2010), Το νέο Ευρωπαϊκό Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο των Συμβάσεων (2009), Κυπριακό Κληρονομικό Δίκαιο (2008), Κυπριακό Δίκαιο Δημοσίων Συμβάσεων (2007), Επαγγελματικό Δίκαιο των Δικηγόρων (2007), Η Υπέρβαση του Κυπριακού Συντάγματος (2006), Το Κυπριακό Δίκαιο του Γάμου και του Διαζυγίου (2006) κ.α.

Κατά την περίοδο πριν το δημοψήφισμα οι παρεμβάσεις του υπήρξαν καίριες για τη διαφώτιση του λαού γύρω από τα νομικά και πολιτικά θέματα που άπτονταν του απορριφθέντος σχεδίου Αννάν.

Ο Αχιλλέας Αιμιλιανίδης είναι επίσης ένας εκ των συγγραφέων του βιβλίου "Σημαδεμένη Τράπουλα"  - μαζί με τους Μιχάλη Κοντό και Γιώργο Κέντα - στο οποίο αποκαλύπτεται ο σκοτεινός ρόλος του ειδικού εκπροσώπου του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ και των δολοπλοκιών που εξυφαίνονται πίσω από τις πλάτες του Ελληνισμού της Κύπρου.

Αχιλλέας Αιμιλιανίδης
http://elearning2011.ouc.ac.cy/index.php/el/2010-08-24-14-57-36/74-2011-11-25-19-43-36.html

AttachmentSize
axilleas.jpg84.69 KB
nikolas.jpg89.06 KB
emilianidis.png24.34 KB

Comments

Newswire

Sat 23 September 2017
Sat 8 July 2017
Tue 13 June 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire