User login

Navigation

Global IMC Network

Η Νομική Πτυχή της Κρίσης


«Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;» - Άγιος Αυγουστίνος, 354-430.
 
 
Το Σύνταγμα προσφέρει πάμπολλες προστασίες στο λαό
 
Τα θέματα είναι πολύ απλά. Μην ακούτε αυτούς που σας λεν "Ού-ου... νομικά είναι πολύπλοκα πράγματα, που να καταλάβεις εσύ;"
 
Και όμως. Τα πράματα είναι πολύ απλά. Ο υπέρτατος Νόμος στη χώρα μας είναι το Σύνταγμα του Κράτους:
Το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Κύπρου
 
Το Σύνταγμα έχει πολλά να πει και για το Κούρεμα (αδιαμφισβήτητα παράνομο), και για την υπογραφή της Δανειακής Σύμβασης και του Μνημονίου (άκυρη και παράνομη), και για τα Μέτρα που θα μπορούσαν να είχαν λάβει οι ιθύνοντες για προστασία του λαού στην περίοδο της κρίσης.
 
Η Δανειακή Σύμβαση
 
Το πιο εύκολο να δούμε είναι το θέμα της υπογραφής της Δανειακής Σύμβασης και του Μνημονίου. Να τι λέει το Σύνταγμα:
 
ΑΡΘΡΟΝ 169

1. Πάσα διεθνής συμφωνία μετ’ άλλων κρατών ή οιουδήποτε διεθνούς οργανισμού αφορώσα εις εμπορικά θέματα, οικονομικήν συνεργασίαν, περιλαμβανομένων πληρωμών και πιστώσεων και modus vivendi, συνολομολογούνται κατόπιν αποφάσεως του Υπουργικού Συμβουλίου.
2. Η διαπραγμάτευσις πάσης ετέρας συνθήκης, συμβάσεως ή διεθνούς συμφωνίας ως και η υπογραφή αυτών γίνεται κατόπιν αποφάσεως του Υπουργικού Συμβουλίου, δεν τίθεται όμως εν ισχύϊ και δεν δεσμεύουσι την Δημοκρατίαν, ειμή μόνον εφ’ όσον κυρωθώσι δια νόμου ψηφιζομένου υπό της Βουλής των Αντιπροσώπων, ότε και συνομολογούνται.
3. Συνθήκαι, συμβάσεις και συμφωνίαι συνομολογούμεναι συμφώνως ταις ειρημέναις διατάξεσι του παρόντος άρθρου έχουσιν από της δημοσιεύσεως αυτών εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας ηυξημένην ισχύν έναντι οιουδήποτε ημεδαπού νόμου, υπό τον όρον ότι αι τοιαύται συνθήκαι, συμβάσεις και συμφωνίαι εφαρμόζονται αντιστοίχως και υπό του αντισυμβαλλομένου.

 
Με άλλα λόγια, η υπογραφή του Μνημονίου του Νοεμβρίου 2012 από τον Πρόεδρο Χριστόφια [1], η συμφωνία του Προέδρου Αναστασιάδη με την Τρόϊκα για την κατάσχεση καταθέσεων, και η συμφωνία του για το νέο Μνημόνιο, ΔΕΝ έχουν επικυρωθεί από την Βουλή και είναι όλα άκυρες συμφωνίες. Η εφαρμογή τους είναι παράνομη.
 
 
Η Κατάσχεση Καταθέσεων - το "Κούρεμα"
 
Το Σύνταγμα είναι ξεκάθαρο για το δικαίωμα έκαστου στην περιουσία, καθώς και για τις υποχρεώσεις του Κράτους για την προστασία της περιουσίας και του δικαιώματος στην περιουσία. Καθορίζει επίσης και τις παραμέτρους που διέπουν την περίπτωση κατάσχεσης. Διαβάστε εδώ με προσοχή - το Κούρεμα είναι παντελώς παράνομη ληστεία:
 
ΑΡΘΡΟΝ 23

1. Έκαστος, μόνος ή από κοινού μετ’ άλλων, έχει το δικαίωμα να αποκτά, να είναι κύριος, να κατέχη, απολαύη ή διαθέτη οιανδήποτε κινητήν ή ακίνητον ιδιοκτησίαν και δικαιούται να απαιτή τον σεβασμόν του τοιούτου δικαιώματος αυτού.

Το δικαίωμα της Δημοκρατίας επί των υπογείων υδάτων, ορυχείων και μεταλλείων και αρχαιοτήτων διαφυλάσσεται.

2. Στέρησις ή περιορισμός οιουδήποτε τοιούτου δικαιώματος δεν δύναται να επιβληθή ειμή ως προβλέπεται υπό του παρόντος άρθρου.

3. Η άσκησις τοιούτου δικαιώματος δύναται να υποβληθή διά νόμου εις όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς απολύτως απαραιτήτους προς το συμφέρον της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας υγιείας ή των δημοσίων ηθών ή της πολεοδομίας ή της αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας προς προαγωγήν της δημοσίας ωφελείας ή προς προστασίαν των δικαιωμάτων τρίτων.

Διά πάντα τοιούτον όρον, δέσμευσιν ή περιορισμόν, όστις μειώνει ουσιωδώς την οικονομικήν αξίαν της τοιαύτης ιδιοκτησίας, δέον να καταβάλληται το ταχύτερον δικαία αποζημίωσις, καθοριζομένη, εν περιπτώσει διαφωνίας, υπό πολιτικού δικαστηρίου.

4. Οιαδήποτε κινητή ή ακίνητος ιδιοκτησία ή οιονδήποτε δικαίωμα ή συμφέρον επί τοιαύτης ιδιοκτησίας δύναται να απαλλοτριωθή αναγκαστικώς υπό της Δημοκρατίας ή υπό της δημοτικής αρχής, ως και υπό Κοινοτικής Συνελεύσεως υπέρ εκπαιδευτικών, θρησκευτικών, φιλανθρωπικών ή αθλητικών σωματείων, οργανώσεων ή ιδρυμάτων υποκειμένων εις την αρμοδιότητα αυτής και μόνον εις βάρος προσώπων ανηκόντων εις την αντίστοιχον κοινότητα, ως επίσης και υπό νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή οργανισμού κοινής ωφελείας, προς ους έχει παραχωρηθή τοιούτον δικαίωμα υπό του νόμου και δη μόνον:
(α) προς εξυπηρέτησιν σκοπού δημοσίας ωφελείας, ειδικώς καθορισθησομένου διά γενικού περί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως νόμου, όστις θέλει θεσπισθή εντός έτους από της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του Συντάγματος,
(β) του τοιούτου σκοπού εξειδικευομένου δι’ ητιολογημένης αποφάσεως της απαλλοτριούσης αρχής εκδιδομένης κατά τας διατάξεις του νόμου τούτου, περιλαμβανούσης σαφώς τους λόγους της τοιαύτης απαλλοτριώσεως και
(γ) επί καταβολή τοις μετρητοίς και προκαταβολικώς δικαίας και ευλόγου αποζημιώσεως καθοριζομένης εν περιπτώσει διαφωνίας υπό πολιτικού δικαστηρίου.

5. Οιαδήποτε ακίνητος ιδιοκτησία, ή δικαίωμα ή συμφέρον επί τοιαύτης ιδιοκτησίας απαλλοτριωθείσα αναγκαστικώς θα χρησιμοποιηθή αποκλειστικώς προς τον δι’ ον απηλλοτριώθη σκοπόν. Εάν εντός τριών ετών από της απαλλοτριώσεως δεν καταστή εφικτός ο τοιούτος σκοπός, η απαλλοτριώσασα αρχή, ευθύς μετά την εκπνοήν της ρηθείσης προθεσμίας των τριών ετών υποχρεούται να προσφέρη την ιδιοκτησίαν επί καταβολή της τιμής κτήσεως εις το πρόσωπον παρ’ ου απηλλοτρίωσεν αυτήν. Το πρόσωπον τούτο δικαιούται εντός τριών μηνών από της λήψεως της προσφοράς να γνωστοποιήση την αποδοχήν ή μη ταύτης. Εφ’ όσον δε γνωστοποιήση ότι αποδέχεται την προσφοράν, η ιδιοκτησία επιστρέφεται ευθύς άμα αποδοθή παρά του προσώπου το τίμημα εντός περαιτέρω προθεσμίας τριών μηνών από της τοιαύτης αποδοχής.

6. Εν περιπτώσει αγροτικής μεταρρυθμίσεως αι γαίαι διανέμονται μόνον εις άτομα ανήκοντα εις την κοινότητα, εις ην ανήκει και ο ιδιοκτήτης των αναγκαστικώς απαλλοτριωθεισών γαιών.

7. Η τρίτη και τετάρτη παράγραφος του παρόντος άρθρου δεν έχουσιν εφαρμογήν προκειμένου περί διατάξεων οιουδήποτε νόμου, περί αναγκαστικής εκτελέσεως εν σχέσει προς οιονδήποτε φόρον ή ποινήν, περί αναγκαστικής εκτελέσεως οιασδήποτε δικαστικής αποφάσεως, ή περί αναγκαστικής εκτελέσεως συμβατικών υποχρεώσεων ή περί παρεμποδίσεως κινδύνου επαπειλούντος την ζωήν ή την ιδιοκτησίαν.

8. Οιαδήποτε κινητή ή ακίνητος ιδιοκτησία δύναται να επιταχθή υπό της Δημοκρατίας, ή υπό Κοινοτικής Συνελεύσεως υπέρ εκπαιδευτικών, θρησκευτικών, φιλανθρωπικών ή αθλητικών σωματείων, οργανώσεων ή ιδρυμάτων υποκειμένων εις την αρμοδιότητα αυτής και εφ’ όσον ο ιδιοκτήτης και το δικαιούμενον κατοχής της ιδιοκτησίας άτομον ανήκουσιν εις την αντίστοιχον κοινότητα και δη μόνον:
(α) προς εξυπηρέτησιν σκοπού δημοσίας ωφελείας ειδικώς καθορισθησομένου διά γενικού νόμου περί επιτάξεων, όστις θέλει θεσπισθή εντός έτους από της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του Συντάγματος,
(β) του τοιούτου σκοπού εξειδικευομένου δι’ ητιολογημένης αποφάσεως της επιβαλλούσης την επίταξιν αρχής εκδιδομένης κατά τας διατάξεις του νόμου τούτου και περιλαμβανούσης σαφώς τους λόγους της τοιαύτης επιτάξεως.
(γ) διά περίοδον μη υπερβαίνουσαν την τριετίαν και
(δ) επί καταβολή τοις μετρητοίς το ταχύτερον δικαίας και ευλόγου αποζημιώσεως καθοριζομένης εν περιπτώσει διαφωνίας υπό πολιτικού δικαστηρίου.

9. Ουδεμία εν τούτοις επιβάλλεται αποστέρησις ή όρος, περιορισμός ή δέσμευσις του εις την πρώτην παράγραφον του παρόντος άρθρου προβλεπομένου δικαιώματος επί οιασδήποτε κινητής ή ακινήτου ιδιοκτησίας ανηκούσης εις οιανδήποτε επισκοπήν, μοναστήριον, ή οιονδήποτε άλλον εκκλησιαστικόν οργανισμόν, ή οιουδήποτε δικαιώματος ή συμφέροντος επί αυτής, ειμή τη εγγράφω συναινέσει της αρμοδίας εκκλησιαστικής αρχής της εχούσης τον έλεγχον της ιδιοκτησίας ταύτης, η δε παρούσα διάταξις ισχύει και επί των περιπτώσεων, περί ων αι διατάξεις της τρίτης παραγράφου, πλην των όρων, περιορισμών ή δεσμεύσεων προς το συμφέρον πολεοδομίας, και της τετάρτης, έβδομης και ογδόης παραγράφου του παρόντος άρθρου.

10. Ουδεμία εν τούτοις επιβάλλεται αποστέρησις ή όρος, περιορισμός ή δέσμευσις οιουδήποτε δικαιώματος προβλεπομένου εις την πρώτην παράγραφον του παρόντος άρθρου επί οιασδήποτε κινητής ή ακινήτου βακουφικής ιδιοκτησίας, περιλαμβανούσης τα αντικείμενα και τα υποκείμενα των βακουφίων και των ιδιοκτησιών των ανηκουσών εις τα τεμένη ΄΄η εις οιαδήποτε άλλα μουσουλμανικά θρησκευτικά ιδρύματα ή οιουδήποτε δικαιώματος ή συμφέροντος επ’ αυτών, ειμή τη εγκρίσει της τουρκικής Κοινοτικής Συνελεύσεως και συμφώνως προς τους νόμους και τας αρχάς των βακουφίων, η δε παρούσα διάταξις ισχύει και επί των περιπτώσεων περί ων αι διατάξεις της τρίτης παραγράφου, πλην των όρων, περιορισμών ή δεσμεύσεων προς το συμφέρον πολεοδομίας, και της τετάρτης, εβδόμης και ογδόης παραγράφου του παρόντος άρθρου.

11. Πας ενδιαφερόμενος έχει το δικαίωμα προσφυγής εις το δικαστήριον εν σχέσει προς οιανδήποτε των διατάξεων του παρόντος άρθρου ή κατ’ εφαρμογήν αυτών, η δε τοιαύτη προσφυγή αναστέλλει την διαδικασίαν της αναγκαστικής απαλλοτριώσεως. Εν περιπτώσει οιουδήποτε όρου, περιορισμού ή δεσμεύσεως κατ’ εφαρμογήν της τρίτης παραγράφου του παρόντος άρθρου, το δικαστήριον δύναται να διατάσση αναστολήν οιασδήποτε σχετικής διαδικασίας. Πάσα απόφασις δικαστηρίου εκδιδομένη κατ’ εφαρμογήν της παρούσης παραγράφου υπόκειται εις έφεσιν.  

 
Με άλλα λόγια η κατάσχεση ή απαλλοτρίωση της περιουσίας του κόσμου που έγινε με το Κούρεμα, εφ' όσον ξέρουμε πως δεν εμπίπτει σε καμμιά από τις νόμιμες διαδικασίες που απαριθμεί το Σύνταγμα πιο πάνω, και δεδομένου ότι ούτε κατά διάνοια δεν έχει παραχωρηθεί "εύλογος" ή "δικαία αποζημίωση" όπως προβλέπει το Σύνταγμα, κρίνεται παράνομη και αντισυνταγματική.
 
Αν κάποτε φτάσει η υπόθεση στο Δικαστήριο, η μόνη δικαιολογία που μπορεί να εκφέρει η Δημοκρατία προς υπεράσπιση αυτής της ανομίας είναι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που δημιούργησε η οικονομική κρίση. Αλλά και γι' αυτά έχει απάντηση το Σύνταγμα - λέει ότι τέτοια επιχειρήματα δεν ευσταθούν!
 
Ορίστε πως:
 
Συχνά ακούμε διάφορους κομματικούς πολιτικούς ή και τον Γενικό Εισαγγελέα να επικαλούνται την έννοια του "δικαίου της ανάγκης" για να δικαιολογήσουν κάποιες ανομίες του Κράτους. Αυτές συνήθως μπλέκονται και με την νομική έννοια της "κατάστασης εκτάκτου ανάγκης". Και για τα δύο όμως υπάρχουν πεντακάθαρες νομικές ερμηνείες.
 
Να πως καθορίζει το Σύνταγμα την κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, και τις διαδικασίες κήρυξης μιας τέτοιας κατάστασης. Δεδομένου ότι ούτε ο νυν ούτε ο πρώην Πρόεδρος, ούτε η Βουλή, ούτε το Υπουργικό Συμβούλιο έκαμαν τέτοιες διακηρύξεις, το Σύνταγμα παραμένει σε εφαρμογή, άρα και η παρανομία των πράξεων της Κυβέρνησης αδικαιολόγητη:
 
ΑΡΘΡΟΝ 183

1. Εν περιπτώσει πολέμου ή ετέρου δημοσίου κινδύνου απειλούντος την ύπαρξιν της Δημοκρατίας ή οιονδήποτε τμήμα αυτής το Υπουργικόν Συμβούλιον κέκτηται την εξουσίαν να προκηρύσση δι’ αποφάσεως αυτού την κήρυξιν καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης’ ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, όμως, ιδία εκάτερος ή από κοινού έχουσι δικαίωμα αρνησικυρίας οιασδήποτε τοιαύτης αποφάσεως ασκούμενον εντός τεσσαράκοντα οκτώ ωρών από της ημέρας, καθ’ ην η απόφασις εκοινοποιήθη εις το γραφείον εκατέρου.
2. Πάσα τοιαύτη προκήρυξις καθορίζει τα άρθρα του Συντάγματος, άτινα αναστέλλονται, καθ’ όλην την διάρκειαν της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης’ μόνον όμως τα κάτωθι αναφερόμενα άρθρα του Συντάγματος δύνανται να ανασταλώσι δια της προκηρύξεως: το άρθρον 7, μόνον καθ’ όσον αφορά εις θάνατον προκληθέντα εκ θεμιτής πολεμικής ενεργείας, η δευτέρα και τρίτη παράγραφος του άρθρου 10, τα άρθρα 11, 13, 16, 17, 19, 21, το εδάφιον (δ) της ογδόης παραγράφου του άρθρου 23 και τα άρθρα 25 και 27.
3. Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδουσι παραχρήμα δια δημοσιεύσεως εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας την προκήρυξιν, εκτός εάν ιδία εκάτερος ή από κοινού έχωσιν ασκήσει το δικαίωμα της αρνησικυρίας, ως εν τη πρώτη παραγράφω του παρόντος άρθρου ορίζεται.
4. Προκήρυξις εκδοθείσα συμφώνως ταις ανωτέρω διατάξεσι του παρόντος άρθρου κατατίθεται αμέσως ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων. Εάν η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν διατελή εν συνόδω, συγκαλείται αύτη ίνα αποφασισθή όσον οιόν τε ταχύτερον περί τούτου.
5. Η Βουλή των Αντιπροσώπων δικαιούται να απορρίψη ή εγκρίνη την προκήρυξιν περί κηρύξεως καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης. Εν περιπτώσει απορρίψεως ή προκήρυξις περί κηρύξεως καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης δεν έχει ουδεμίαν νομική ισχύν. Εν περιπτώσει εγκρίσεως ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδουσι παραχρήμα δια δημοσιεύσεως εις την επίσημον εφημερίδα ης Δημοκρατίας την απόφασιν της Βουλής των Αντιπροσώπων.
6. Η προκήρυξις περί κηρύξεως καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης παύει να ισχύη άμα τη παρελεύσει δύο μηνών από της εγκρίσεως αυτής υπό της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκτός εάν η Βουλή των Αντιπροσώπων τη αιτήσει του Υπουργικού Συμβουλίου αποφασίση να παρατείνη την διάρκειαν της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης, οπότε ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας ιδία εκάτερος ή από κοινού έχουσι δικαίωμα αρνησικυρίας της αποφάσεως περί παρατάσεως της διαρκείας τα καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης ασκούμενον συμφώνως τω άρθρω 50.
7. (1) Παρά τας διατάξεις του Συντάγματος, εφ’ όσον χρόνον ισχύει προκήρυξις περί κηρύξεως καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης, το Υπουργικόν Συμβούλιον κρίνον ότι απαιτείται άμεσος ενέργεια εκδίδει διατάγματα αυστηρώς συναρτώμενα προς την κατάστασιν εκτάκτου ανάγκης έχοντα ισχύν νόμου και υποκείμενα εις το δικαίωμα αρνησικυρίας του Προέδρου και του Αντιπροέδρου ενεργούντων εκατέρου ιδία ή από κοινού, συμφώνως τω άρθρω 57.
(2)Εάν δεν ασκηθή συμφώνως τω πρώτω εδαφίω της παρούσης παραγράφου δικαίωμα αρνησικυρίας, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδουσι παραχρήμα δια δημοσιεύσεως εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας τα ειρημένα διατάγματα.
(3) Τα ανωτέρω διατάγματα αποβάλλουσι την ισχύν αυτών άμα τη λήξει της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης, εφ’ όσον δεν θα έχωσιν ανακληθή ενωρίτερον.

 
Μάλιστα το Σύνταγμα είναι τόσο επακριβές για την επίπτωση μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης πάνω στα δικαιώματα ατόμων των οποίων η περιουσία κατάσχεται, που λέει πως για την διάρκεια της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης αναστέλλεται μόνο "το εδάφιον (δ) της ογδόης παραγράφου του άρθρου 23", δηλαδή τούτο:
"(δ) επί καταβολή τοις μετρητοίς το ταχύτερον δικαίας και ευλόγου αποζημιώσεως καθοριζομένης εν περιπτώσει διαφωνίας υπό πολιτικού δικαστηρίου."
Με άλλα λόγια ακόμα και ΑΝ κηρυχθεί κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η αναστολή στην ΤΑΧΥΤΗΤΑ των αποζημιώσεων είναι μόνο προσωρινή. Η Συνταγματική υποχρέωση του Κράτους για αποζημιώσεις "το ταχύτερον" επανέρχεται άμα τη λήξη της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης.
 
Αλλά...
όπως βλέπετε, ΟΥΔΕΜΙΑ από τις πρόνοιες του Συντάγματος για την διαδικασία κήρυξης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης δεν πληρούται. Δεν έχουν κηρύξει οι άρχοντες κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ούτε και μπορεί το Κράτος να έλθει και να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης αναδρομικά! Δεν μπορεί δηλαδή να προβάλει την δικαιολογία ότι "τότε, στο παρελθόν", όταν έκαμε την παράνομη κατάσχεση περιουσιών ίσχυε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ούτε και μπορεί σήμερα ή αύριο να την κηρύξει και πει ότι "ίσχυε τότε" η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο παρελθόν όταν το Κράτος προέβηκε στην χωρίς προηγούμενο ληστεία των καταθέσεων. Άρα η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν δικαιολογεί τις ανομίες της Κυβέρνησης.
 
Υπάρχει όμως και το λεγόμενο "δίκαιο της ανάγκης" που δεν απαιτεί κήρυξη μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης. Χρειάζεται μόνο να αποδείξει ο κατηγορούμενος ότι αν δεν προέβαινε στο μικρό εκείνο έγκλημα κάποια πολύ μεγάλη καταστροφή θα λάμβανε χώρο όπως απώλεια ζωής, περιουσίας ή καταρράκωση της ευημερίας του λαού. Οπότε το μικρό εκείνο έγκλημα μπορεί νομοτυπικά να είναι παράνομο, άλλα στην ουσία είναι μια πράξη που σώζει ζωές ή περιουσίες. Το κλασσικό παράδειγμα είναι η παραβίαση του κόκκινου φωτός σε διασταύρωση όταν ο οδηγός τρέχει με το αυτοκίνητο για να πάρει σοβαρά τραυματίες στο νοσοκομείο.
 
Αλλά το επιχείρημα ότι "πράττω με βάση το δίκαιο της ανάγκης" δεν μπορεί να μας το πετάξει όποιος θέλει και χωρίς να κριθεί με αυστηρές παραμέτρους.
 
Πρώτα - πρώτα, η Κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος ή απειλή για την ευημερία του λαού, και ότι οι πράξεις της (κατάσχεση) έσωσαν τον λαό! Στην πραγματικότητα, οι παράνομες πράξεις της Κυβέρνησης έγιναν όχι προς όφελος του λαού, αλλά ανοικτά και απροκάλυπτα υπέρ του συμφέροντος συγκεκριμένων ντόπιων τραπεζιτών, και συγκεκριμένων ξένων τραπεζών και Κρατών. Ο λαός ΔΕΝ αποκόμισε ούτε άμεσα ούτε έμμεσα οιαδήποτε ανακούφιση, κέρδος ή αυξημένη ευημερία από την παράνομη πράξη του Κράτους.
 
Δεύτερον, το Κράτος πρέπει να αποδείξει ότι ΔΕΝ υπήρχαν άλλα Μέτρα, πιο ήπια, που θα μπορούσε να λάβει για να προστατεύσει τον λαό από τον υποτιθέμενο κίνδυνο. Όπως γράφει και ο Νίκος Παυλίδης,
"...το Δίκαιο της Ανάγκης, δεν είναι, ούτε πρέπει να θεωρείται, το μνήμα του Αγίου Νεοφύτου, ή το μαγικό φίλτρο, που μπορεί να θεραπεύσει πάσαν νόσον ή να δικαιολογήσει οποιαδήποτε κομματική απόφαση. Αποτελεί αριθμό νομικών κανόνων που προκύπτουν από το ποινικό, διεθνές, και συνταγματικό δίκαιο, που επινοήθηκαν για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων καταστάσεων...
...Οι κατωτέρω προϋποθέσεις πρέπει να ικανοποιούνται, μεταξύ άλλων, για την εφαρμογή αυτών των κανόνων:
(α) Να υπάρχει, έκδηλη, επιτακτική και αναπόφευκτη ανάγκη ή εξαιρετικές περιστάσεις
(β) Να μην υπάρχουν άλλες ικανές θεραπείες που να μπορούν να εφαρμοστούν"[3].
 
Είναι ξεκάθαρο πως το Κράτος ούτε προσπάθησε, ούτε έψαξε, ούτε και πρότεινε άλλες "ικανές θεραπείες" για την παρούσα κρίση. Ακόμα και χθες ο Υπουργός Οικονομικών Γεωργιάδης δήλωσε δημοσίως πως "Δεν υπάρχει «Σχέδιο Β»" [4]. Ούτε καν δοκίμασαν με άλλα Μέτρα, και ούτε προτίθενται [5]. Η επιλογή των παράνομων κατασχέσεων και των παράνομων συμφωνιών με την Τρόϊκα είναι μονόδρομος, ΧΩΡΙΣ να έχει γίνει προσπάθεια για οποιαδήποτε άλλα Μέτρα για προστασία του λαού.
 
 
Τα Μέτρα που θα μπορούσαν να είχαν λάβει
- και που ακόμα υπάρχει χρόνος να εφαρμοστούν!
 
Τι Μέτρα θα μπορούσε να λάβει το Κράτος που είναι πιο ήπια, είναι ικανά να φέρουν άμεση ανακούφιση στον λαό από τις πραγματικές οικονομικές και φυσικές ζημιές που υφίσταται με την κρίση;
 
Υπάρχουν πάμπολλα Μέτρα - αναφέρουμε εδώ μερικά που βασίζονται στον δια νόμου περιορισμό της φθοράς και εξαθλίωσης των ανθρώπων:
μείωση των οικονομικών υποχρεώσεων των ανθρώπων και μικρών επιχειρήσεων μέσω αναστολής πληρωμών για δάνεια στις τράπεζες, αναστολή πληρωμών του Κράτους προς τις τράπεζες για τα Κρατικά δάνεια, αναστολή των εξώσεων από τις κατοικίες για μη πληρωμή δανείων κατοικίας, αναστολή στις κατασχέσεις κατοικιών για μη πληρωμή δανείων, διευκόλυνση και διεύρυνση στα συστήματα πληρωμών και ανταλλαγών ΧΩΡΙΣ χρήμα (ηλεκτρονικά και άλλα μέσα συναλλαγής, ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών), έκδοση Κρατικών ομολόγων (εσωτερικός δανεισμός από τους πολίτες), κοκ.
 
Πολλά από αυτά τα Μέτρα γίνονται πανεύκολα με απλές ρυθμίσεις και κανονισμούς από την Κεντρική Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών. Θα μπορούσαν να λάβουν επικύρωση και από την Βουλή ώστε να έχουν και ισχύ νόμου.
 
Μερικά από τούτα τα φιλολαϊκά Μέτρα για να είναι νόμιμα μπορεί να χρειάζονται την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης με βάση τις πρόνοιες του Συντάγματος: ΑΥΤΗ είναι η ορθή Συνταγματική προσέγγιση - κηρύσσεται κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μόνο για να βοηθηθεί ο λαός, όχι για τα οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων μεγιστάνων εδώ και στο εξωτερικό! Τα συγκεκριμένα Μέτρα, καθώς και το σκεπτικό τους που βασίζεται στην επιστημονική θεώρηση της πολιτικής οικονομίας βρίσκονται στα πιο κάτω άρθρα:
 
Μέτρα Διάσωσης και Απεγκλωβισμού από το Μνημόνιο
Μικρό Εγχειρίδιο Πρακτικών Μέτρων
 
Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά
Λίρα, Ευρώ ή Δραχμή;
 
ΟΧΙ στο Μνημόνιο ~ Αντίσταση με Κάθε Μέσον
 
Ήνταλως...
 
Πέρα, πολύ πιο πέρα από τον Γιώργο Λιλλήκα: η ουσιαστική Αντίσταση
 
Η Αντίσταση στο Μνημόνιο ~ Έξω η Τρόϊκα !
Τα κύρια σημεία:
ο- Λύσεις υπάρχουν: εφικτές, εφαρμόσιμες και βασισμένες στις ανάγκες του λαού
ο- Γιατί Αντίσταση; Η σχέση του Μνημονίου με την ρατσιστική Διζωνική
ο- Αντίσταση... με ποιές μεθόδους;
ο- Η πηγή των προβλημάτων: ποιά, ακριβώς, είναι η φύση της κρίσης;
 
Απεγκλωβισμός της Οικονομίας
 
Η κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης θα μπορούσε πολύ εύκολα να περιορίσει προσωρινά το "δικαίωμα" στην οικονομική εκμετάλλευση των ανθρώπων από τις τράπεζες και να περιορίσει προσωρινά την κερδοφορία για τις μερικές πολύ μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, και ταυτόχρονα να προστατεύσει τα μικρά εισοδήματα και περιουσίες του λαού. Όταν ο λαός έχει λεφτά να ξοδέψει, ο κύκλος της αγοράς αρχίζει εκ νέου. Και όταν η παραγωγή επαναπροσανατολιστεί στην τοπική αυτάρκεια με τοπική παραγωγή τροφών, απλών υφασμάτων και ρούχων, καυσίμων, απλών εργαλείων, απλών φαρμάκων, αρχίζει και η χώρα (πολίτες και Κράτος μαζί) να εξέρχονται της κρίσης.
 
Τέτοιου είδους λοιπόν Μέτρα θα είχαν Συνταγματική προστασία αν γίνονταν είτε με την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, είτε με το νομικό επιχείρημα του δίκαιου της ανάγκης διότι ΠΛΗΡΟΥΝ όλες τις απαραίτητες νομικές προϋποθέσεις.
 
Αλλά οι συνειδητοί εγκληματίες που μας διοικούν ούτε σκέφτονται τις ανάγκες του λαού, και πόρρω απέχουν από το Δίκαιο. Όλοι οι Κρατικοί μηχανισμοί και το σύστημα Δικαιοσύνης που έχουμε (όσο μας έμεινε) αποφεύγουν να εφαρμόσουν το Δίκαιο. Υπάρχουν Δικηγόροι, Δικαστές, Βουλευτές~Νομοθέτες έτοιμοι για αγώνες προς αποκατάσταση και εφαρμογή του Δικαίου;
 
Αν όχι, μόνο η δύναμη του λαού μας έμεινε διαθέσιμη για να το επιβάλει. Προς τούτο χρειάζεται αυτο-οργάνωση σε σχηματισμούς και κινητοποιήσεις που θα στοχεύουν στην πραγμάτωση μιας δύναμης, ηθικής και φυσικής, πιο μεγάλης από εκείνη που κατέχει το άνομο Κράτος, ικανής να επιβάλει νέες μορφές άμεσης δημοκρατίας και λαϊκής Δικαιοσύνης.
 
Άλλωστε γιατί κρατά το σπαθί η Θέμις;
 
Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net
~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 
 
Σημειώσεις
 
[1].
Κυβέρνηση για... πρώην! Το ΑΚΕΛ συμφώνησε διάλυση τραπεζών και κούρεμα με Τρόικα
 
[2].
Η εμφάνιση του δικαίου της ανάγκης
ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗ
 
[3].
"...το Δίκαιο της Ανάγκης, δεν είναι, ούτε πρέπει να θεωρείται, το μνήμα του Αγίου Νεοφύτου, ή το μαγικό φίλτρο, που μπορεί να θεραπεύσει πάσαν νόσον ή να δικαιολογήσει οποιαδήποτε κομματική απόφαση. Αποτελεί αριθμό νομικών κανόνων που προκύπτουν από το ποινικό, διεθνές, και συνταγματικό δίκαιο, που επινοήθηκαν για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων καταστάσεων οι οποίες, όπως αναφέρεται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Νικολάου v. Νικολάου (Αρ. 2) του 1992, καθιστούν αντικειμενικά αδύνατη τη συνέχιση της λειτουργίας των οργάνων της Πολιτείας κατά τρόπο σύμφωνο με το Σύνταγμα∙, με λίγα λόγια είναι η αυτοάμυνα του Κράτους, που νομιμοποιεί, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, ενέργειες που έρχονται σε αντίθεση και με αυτό το ίδιο το Σύνταγμα. Σύμφωνα με την πρώτη, και ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Δημοκρατίας στην οποία έγινε αποδεκτό το Δίκαιο της Ανάγκης (The Attorney General v. Ibrahim, 1964), οι κατωτέρω προϋποθέσεις πρέπει να ικανοποιούνται, μεταξύ άλλων, για την εφαρμογή αυτών των κανόνων:
(α) Να υπάρχει, έκδηλη, επιτακτική και αναπόφευκτη ανάγκη ή εξαιρετικές περιστάσεις
 (β) Να μην υπάρχουν άλλες ικανές θεραπείες που να μπορούν να εφαρμοστούν."
Νίκος Παυλίδης
 
[4].
Γεωργιάδης: Δεν υπάρχει «Σχέδιο Β»
 
[5].
Σταύρος Ευαγόρου:
«ο Υπουργός Οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης μας ανέφερε δύο φορές ότι η Κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β κι αυτό μας λυπεί αφάνταστα. Αν η Κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β αυτό σημαίνει ότι επέλεξε το μνημονιακό μονόδρομο, αλλά την ίδια στιγμή δεν καταδέχεται να ακούσει τις οποιεσδήποτε άλλες απόψεις και τοποθετήσεις. Και το να μην έχει σχέδιο Β ιδιαίτερα σε συνθήκες οικονομικά ρευστές, αυτό είναι μια μεγάλη αδυναμία για να μην πω κάτι περισσότερο».
και
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 

AttachmentSize
justicethroatslashed.jpg33.39 KB
justicefallendragged.jpg22.73 KB
justicestatue.jpg178.85 KB
justicelady.jpg120.09 KB

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018
Wed 25 April 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire