User login

Navigation

Global IMC Network

Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων: Κύπρος και Ελλάς

Του Γιώργου Καραμπελιά

Καθώς το εκκρεμές της ιστορίας μετακινείται από τη Δύση στην Ανατολή, μετέωροι στη ρωγμή των δύο κόσμων, φτάσαμε σε μια κρίση που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι μια κρίση καθολική: δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτική, μεταναστευτική, πνευματική: κλωτσοσκούφι της Μέρκελ, έντρομοι μπροστά στον Ερντογάν, λοιδορούμενοι από τους Σκοπιανούς και τους Τσάμηδες.

Η Δύση, στην οποία καταφύγαμε, μας αποδέχεται μόνον ως παρίες, ενώ η ισλαμική Ανατολή μας απειλεί με υποταγή και εξαφάνιση. Έτσι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, χωρίς, πλέον, περιθώρια για ψεύδη και μεσοβέζικες λύσεις. Είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μία πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων, ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια), είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα, να υπερβούμε τον καημό της ρωμιοσύνης.

Πιεσμένοι από Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια ιστορικής υποχώρησης. Το πρόβλημα της συνέχειας του έθνους μας παίζεται στα ίδια τα νησιά μας, στις ίδιες τις πόλεις, στην ίδια μας την πρωτεύουσα. Η φυγή, όταν είσαι εξασθενημένος, μεταβάλλεται σε υποταγή και εν τέλει σε ιστορικό θάνατο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να συνεχίσουμε στον δρόμο της φυγής-υποταγής και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε.

Βρισκόμαστε μπροστά στη «μητέρα των μαχών». Είτε εδώ, σήμερα και στις επόμενες δεκαετίες, θα κερδίσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση και παράδοξα θα ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο, είτε θα μεταβληθούμε σε μια ιστορική ανάμνηση ως ανεξάρτητο έθνος.

 Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, είμαστε στριμωγμένοι στον τοίχο δίνοντας μια μάχη ύπαρξης. Απορρίπτοντας τη φυγή προς τα έξω και στα κάθε ειδών ναρκωτικά, στα οποία με τόση ευκολία κατέφυγαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, να αντικρίσουμε θαρραλέα το πεπρωμένο μας.

Στα επόμενα πενήντα ή εκατό χρόνια, είτε θα πάψουμε να υπάρχουμε είτε, θα ξεπεράσουμε τον καημό μας, επιτέλους ελεύθεροι και αυτεξούσιοι.

* * *

Το πιο πάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέα "Η υπέρβαση, Πέραν της αριστεράς και της δεξιάς", που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2016 από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

Δημοσιεύτηκε εδώ με τον τίτλο

Ο Καημός της ρωμιοσύνης
στην Ρήξη, φ. 127
http://ardin-rixi.gr/archives/201027

Η Κίνηση Πολιτών Άρδην συνεχίζει να εκπλήσσει με την ποιοτική διεύρυνση και εμβάθυνση της θεωρητικής της προσέγγισης προς το πιο καυτό θέμα απ' όλα όσα αφορούν τον ελληνισμό του σήμερα: την επιβίωση και απελευθέρωση μας, την διαχρονική συνέχεια της συλλογικής μας ύπαρξης.

Σίγουρα η διάνοια του Γιώργου Καραμπελιά, συν εκείνες των επί μακρά σειρά δεκαετιών πιο κοντινών του συντρόφων, είναι η μεγάλη κινητήρια δύναμις που συνεχίζει να τρέφει το Άρδην με πολύ ορθές αξιολογήσεις της αντικειμενικής πραγματικότητας, καθώς και με εμπνεύσεις για το προς τα που πάει (ή πρέπει να πάει) το απελευθερωτικό Κίνημα. Κάθε νέα έκφανση του Άρδην φέρει πολύ έντονα την σφραγίδα της ευστροφίας και βαθύνοιας αυτού του αγωνιστή και διανοούμενου.

Πρόσφατα η Κίνηση Πολιτών Άρδην έχει προσθέσει στη φαρέτρα της και την έννοια του Εκσυγχρονισμού της Παράδοσης, στοιχείο που εμπεριέχει την δυνατότητα διάσωσης στοιχείων του ελληνικού θυμικού, του πολιτισμού μας και του ελληνικού Λόγου, και την ταυτόχρονη εναρμόνιση του με την σύγχρονη πραγματικότητα των διαστημοπλοίων, ηλεκτρονικών υπολογιστών και νέων αξιών και αρχών που αναδύονται από το παγκόσμιο και τοπικό απελευθερωτικό Κίνημα.

Αυτά έρχονται να συνδεθούν σε νέα αρμονία με τις άλλες αξίες και αρχές του Άρδην που έχουν ήδη εμπεδωθεί στον κόσμο που αγγίζει η Κίνηση, ήτοι: Εθνική ανεξαρτησία• Κοινωνική Δικαιοσύνη• Οικολογική Ισορροπία• Άμεση Δημοκρατία ~ Κοινοτισμός• Πνευματική Αναγέννηση.

Οι πιο πάνω αρχές μπορούν να καθοδηγήσουν τον σύγχρονο ελληνικό κλάδο του παγκοσμίου Κινήματος όχι μόνο σε μια πιο επισταμένη ανάλυση της πραγματικότητας, αλλά και σε πολιτικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις που αλλάζουν  την πραγματικότητα. Μπορείτε να μελετήσετε αυτή την προσέγγιση σε πιο ουσιαστικό βάθος, εδώ:

Οι θέσεις του Άρδην
http://ardin-rixi.gr/sample-page

Το ότι θέλουμε να δούμε την Κίνηση Πολιτών Άρδην να διασπαρθεί πιο πλατεία, να μεγεθυνθεί ως κινηματική δύναμις, να δραστηριοποιηθεί πιο ενεργά και στην Κύπρο και σε πολλές άλλες περιοχές στην Ελλάδα, οφείλεται στο ότι αφ' ενός είμαστε και εμείς βυθισμένοι για δεκαετίες σε παρόμοιες ή παράλληλες προσεγγίσεις, έχοντας δουλέψει με τους καημούς και τις υπαρξιακές αγωνίες του Κινήματος για χρόνια πολλά, έχοντας υποστεί πολλές φορές το συνθλιπτικό τους βάρος. Μέσα από αυτά τα πολιτικά βιώματα είναι που πιστοποιήσαμε την εγκυρότητα των πορισμάτων και κατευθύνσεων του Άρδην. Αφ' εταίρου οφείλεται και στο ότι το Άρδην είναι μία από τις ελάχιστες ελλαδικές επαναστατικές οργανώσεις που θέτουν το κυπριακό θέμα στην προμετωπίδα τους, αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα της κατάστασης μας, αναγνωρίζοντας το ότι η έκβαση του κυπριακού θα καθορίσει και το αν θα επιβιώσει ή απελευθερωθεί και ο υπόλοιπος ελληνισμός. Ή αν θα χαθεί για πάντα.

Θέλουμε να δούμε την Κίνηση Πολιτών Άρδην να δυναμώσει και να μεγαλώσει:
Αν η εξουσία περάσει ποτέ στα χέρια του Άρδην, ή κάποιου επαναστατικού συνόλου που θα εφαρμόσει την πολιτική του Άρδην, υπάρχει ελπίδα να σωθούμε.

Η ενδυνάμωση του Άρδην χρειάζεται και αναγνώριση των αδυναμιών, και λύσεις για υπέρβαση τους.

Αναγνωρίζουμε ένα αδύνατο σημείο του Άρδην, και θα θέλαμε πολύ να βοηθήσουμε να ξεπεραστεί. Θέλουμε να δούμε την Κίνηση Πολιτών Άρδην να είναι ακόμα πιο δυνατή και αποτελεσματική. Αλλά "η Αθήνα κείται μακράν", και είτε δεν μας πέφτει λόγος, είτε η απόσταση δεν βοηθά καθόλου.

Το αδύνατο σημείο είναι τα εξής:

Υπάρχει δυσκολία στην μεταποίηση της θεωρίας σε πολιτική πρακτική μέσω καλών οργανωτικών δομών και δραστηριοτήτων που να αγκαλιάζονται από τον απλό κόσμο.

Αυτό το ζητούμενο, η μεταποίηση της θεωρίας σε πολιτική πρακτική μέσω καλών οργανωτικών δομών ταλανίζει σχεδόν όλες τις οργανώσεις αγωνιστών που επωμίζονται τις δυσκολίες της σφυρηλάτησης νέας θεωρητικής ανάλυσης και της διάνοιξης νέων δρόμων γνώσεως. Σίγουρα βασανίζει και εμάς.

 Το "εμάς" εδώ αναφέρεται στα άτομα, ομάδες και τις οργανώσεις μας εν Κύπρω που έχουν εμπλοκή και παρουσία σε πολιτικές εργασίες και δραστηριότητες αναλαμβάνοντας οργανωτικές και άλλες ευθύνες μέσα από τις δραστηριότητες της Φιλικής Εταιρείας και της ομάδας Ενδο~Μήδεια / Cyprus IndyMedia στο πλαίσιο της εξέγερσης των Αγανακτισμένων, στις δραστηριότητες της Παράταξης του ΟΧΙ, μες το Κίνημα για την Νομιμοποίηση της Κάνναβης, σε τμήματα της αναρχοκομμουνιστικής και σοσιαλιστικής πτέρυγας της εναλλακτικής και ανατρεπτικής κοινότητας, και σε άλλους κλάδους του ευρύτερου Κινήματος για κοινωνική, ταξική και εθνική απελευθέρωση με βάση οικολογικές, φεμινιστικές και πνευματικές αρχές.

Αλλά παρακαλούμε να σημειώσετε πως αν η εν λόγω αδυναμία στο εγχείρημα μεταποίησης της θεωρίας σε πολιτική πρακτική εμφανίζεται στο Άρδην σε ήπια μορφή, στην Κύπρο, και ιδίως μες την παράταξη που αντιστέκεται στην ρατσιστική Διζωνική "λύση" τύπου Απάρταϊντ - μες την Παράταξη του ΟΧΙ - αυτή η αδυναμία εμφανίζεται σε ΑΠΕΡΑΝΤΗ μορφή. Αν στο Άρδην εμφανίζεται σε ένταση δέκα βαθμών, μες την Παράταξη του ΟΧΙ στην Κύπρο εμφανίζεται σε ένταση χιλίων βαθμών. Σε βαθμό που μπορεί να είναι μη-αντιστρέψιμη: η Παράταξη μας έχει καταδικαστεί λόγω αυτής της αδυναμίας (συν λόγω αυταρχισμού, πολιτικής και ιδεολογικής δυσκαμψίας) στο να μην έχει πλέον απήχηση στην προοδευτική νεολαία ή στους νέους με ελευθεριακές αναζητήσεις και αρχές, να μην παρουσιάζει αρκετές γυναίκες σε ηγετικές θέσεις της Παράταξης, να μην έχει καθόλου χώρο για πολιτικό διάλογο και διεύρυνση, να μην κατέχει τη δυνατότητα να εμπλακεί σε ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Επιπλέον, η Παράταξη μας είναι άρρωστη με ρατσισμό, φαλλοκρατία, και αυταρχισμό πολλών και διαφόρων μορφών.

Και τα πράγματα στην Κύπρο είναι ακόμα χειρότερα: αν η δυσκολία του Κινήματος Πολιτών Άρδην οφείλεται στο ότι οι συναγωνιστές μας εκεί επωμίζονται ως κύριο τους έργο τις δυσκολίες της σφυρηλάτησης νέας θεωρητικής ανάλυσης και της διάνοιξης νέων δρόμων γνώσεως, η δυσκολία της Παράταξης του ΟΧΙ δεν έχει καν αυτό το ελαφρυντικό! Στο σύνολο της η Παράταξη του ΟΧΙ δεν παράγει τίποτα ούτε στο επίπεδο θεωρητικής ανάλυσης, ούτε συμβάλλει στη διάνοιξη νέων δρόμων γνώσεως. Το κύριο της έργο είναι αναπαραγωγή και προώθηση θέσεων και ιδεολογίας. Οι θέσεις της Παράταξης είναι αρκετά καθαρές (αν και ανεπαρκείς, με τεράστια ελλείματα), αλλά η ιδεολογία της είναι ένα μείγμα φύρδην μίγδην, μια πίττα σουβλάκια-σιεφταλιές με ποδόσφαιρο, κομματικές παρωπίδες και μπουζούκι, μια πασανάκατη κόμμωση με αγωνιστικές κορώνες αντίστασης, όμορφες πλεξούδες τρυφερά διακοσμημένες με μαργαριτάρια πατριωτισμού και από πάνω μια μερίδα πεϊνιρλί με λιωμένο τυρί και χαλλούμι:

Μες την Παράταξη του ΟΧΙ συνυπάρχουν ο μεσαιωνισμός με την μετα-μοντέρνα τεχνολογική πραγματικότητα του 21ου αιώνα• η φαλλοκρατία-πατριαρχία και ο φεμινισμός• οικολογικές τάσεις με αντι-οικολογικές πρακτικές• σοσιαλιστικές τάσεις και ταυτόχρονα εμμονές με τον κορπορατισμό• ταλιμπανική ορθοδοξία και πανθεϊσμός• τάσεις για ελευθεριακές αρχές και εξουσιαστικές δομές και συμπεριφορές• πλήρης απαξίωση των κομμάτων και άκρατος κομματισμός• λατρεία του Έρωτα και ταυτόχρονα καταδίκη, καταδίωξη και απαγόρευση του• γνήσιος διεθνισμός και εθνικός σωβινισμός• αντι-ιμπεριαλισμός, αλλά και πόθος για το ΝΑΤΟ• αρρωστημένος αντι-κομμουνισμός και υγιείς αναρχοκομμουνιστικές τάσεις• αγάπη και μίσος για την Κάνναβη• καμία ανοχή για τον άνδρα ομοφυλόφιλο και φετιχοποίηση της εικονικής λεσβίας, παράλληλα με προσπάθειες απελευθέρωσης της ομοφυλόφιλης επιθυμίας σε κλίμα όπου όλες οι μορφές ερωτισμού μπορούν να υπάρχουν άνετα και ελεύθερα.
 
Ένεση από το Άρδην

Η Παράταξη του ΟΧΙ είναι πολύ πιθανόν ή να καταρρεύσει, ή να τεμαχιστεί σε περίπτωση που ο κοινωνικός πόλεμος ενταθεί. Οι ανώμαλες σχέσεις της ηγεσίας της Παράταξης με την άρχουσα τάξη έχουν ναρκοθετήσει τα πάντα. Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε για το ότι η μισή ηγεσία υποστηρίζει το Μνημόνιο με την Τρόικα και ποθεί να εντάξει την Κύπρο στο ΝΑΤΟ, ούτε και το ότι συμπαρασύρει μαζί της και αρκετό κόσμο.

Είναι σχεδόν απίθανο να εξισορροπηθεί ή να αναρρώσει η Παράταξη στηριζόμενη μόνο στις δικές της δυνάμεις. (Το μόνο πράγμα που συνεχίζει να μας σώζει είναι το ότι η αντίπαλη Παράταξη Διζωνιστών τελεί σε ακόμα χειρότερη κατάσταση... αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για άλλη συζήτηση).

Αν η Παράταξη μας δεν λάβει μια ένεση ιδεολογικής και πρακτικής αναζωογόνησης, είτε από το Άρδην, είτε από κάποια παρόμοια πηγή στήριξης, δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει την ιστορική αποστολή εθνικής διάσωσης που επωμίστηκε.

Και για να μπορέσει να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να ενδυναμωθεί η Κίνηση Πολιτών Άρδην στην Ελλάδα, ενώ στην Κύπρο να μπορέσει να λάβει καλύτερες διαστάσεις από αυτές που κατέχει σήμερα. Δηλαδή να πάει πέρα από το "υποστηρικτές και φίλοι του Άρδην" και να μετατραπεί σε ζώντα φορέα του Κινήματος.

Τα ψιλά γράμματα

Πάντα υπάρχουν και θέματα που μόνο πολύ λίγοι θέλουν να ασχοληθούν μαζί τους, ή που είναι σχεδόν αόρατα εξόν σε αυτούς που έχουν γυμνάσει τις ικανότητες τους να τα βλέπουν.

Η καταπληκτική περιγραφή της πραγματικότητας που ζωγραφίζει ο Γιώργος Καραμπελιάς, αυτό που σήμερα περιγράφεται ως Κύπρος και Ελλάς: Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων, δεν ήλθε από το πουθενά: ανήκει σε μια συνέχεια Κινηματικής θεωρίας και πράξης που έχει και θεμέλια και ιστορία. Είναι πολύ στενά δεμένη με τις αντιλήψεις και πρακτικές του παγκοσμίου απελευθερωτικού Κινήματος - όσον και αν "ακούεται" να είναι μόνο και αμιγώς Ελληνική.

Οι συναγωνιστές που εκτιμούν την ευφυΐα του Γιώργου Καραμπελιά όπως εκφράζεται σήμερα με την εικόνα Κύπρος και Ελλάς: Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων, πράγματι βλέπουν μπροστά τους κάτι μοναδικό. Όσοι όμως μελέτησαν η παρηκολούθησαν την εξέλιξη αυτής της διάνοιας μέσα από τις δεκαετίες, βλέπουν και το ευρύτερο έργο, καθώς και τα βαθύτερα του νοήματα. Εκεί βρίσκονται και οι απαντήσεις στο ερώτημα "μα τι θα μπορούσε να περιέχει η Ένεση από το Άρδην;"

Η εργασία του Γ. Καραμπελιά με τίτλο Ούτε Θεός Ούτε Ιστορία από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ήδη προδιέγραψε μια πορεία για το επαναστατικό Κίνημα - και ειδικά για τον ελλαδικό και κυπριακό κλάδο του παγκοσμίου Κινήματος - μέσα την οποία ξεπηδούν με απόλυτα φυσικό τρόπο οι παράμετροι της σημερινής τοποθέτησης [1].

Ο τυχαίος αναγνώστης μπορεί να δει το Κύπρος και Ελλάς: Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων ως απλώς μια "ποιητική πολιτική Γεωγραφία με εθνικές και κοινωνικές προεκτάσεις". Ο εμπνευσμένος αναγνώστης, και ιδίως αν είναι ενεργά πολιτικοποιημένος, μπορεί και να βλέπει ότι το Πεντάπτυχο αξιών του Άρδην - Εθνική Ανεξαρτησία• Κοινωνική Δικαιοσύνη• Οικολογική Ισορροπία• Άμεση Δημοκρατία ~ Κοινοτισμός• Πνευματική Αναγέννηση• Εκσυγχρονισμός της Παράδοσης - είναι και η λειτουργική εξίσωση που χρειάζεται το Κίνημα ώστε ο λαός μας να ενδυναμωθεί για την επιβίωση και απελευθέρωση του.

Αν πάμε όμως στις αφετηρίες που θεμελιώθηκαν με το Ούτε Θεός Ούτε Ιστορία, θα δούμε κι άλλες πολιτικές διαστάσεις:

α.
 Εκεί αρθρώνονται καθαρά οι παράμετροι που συναποτέλεσαν για περισσότερο από πενήντα χρόνια τις αξίες και πρακτικές του εναλλακτικού - ανατρεπτικού κλάδου του Κινήματος. Εκεί ζωγραφίζεται καθαρά το πως και το γιατί για πολιτιστικούς και οικονομικούς λόγους (δηλαδή ξεπηδώντας κατευθείαν μέσα από την παραγωγή, κατανάλωση και ταξική σύγκρουση) μες την δεκαετία του εξήντα-εβδομήντα αναδύθηκαν αιτήματα, βιώματα και μέθοδοι του Κινήματος που το "κλασσικό" Σοσιαλιστικό Κίνημα δεν χωρούσε και δεν κατανοούσε. Εκεί εξηγείται το πως αυτά καθόρισαν τις μορφές αγώνα μες τις δεκαετίες από εξήντα ως και ενενήντα (καθώς και τις μορφές αντίδρασης και καπελώματος των κοινωνικών αγώνων). Εκεί ανάγονται οι ρίζες του οικολογικού και φεμινιστικού κινήματος, του κινήματος σεξουαλικής απελευθέρωσης, τα κοινόβια, η αυτονομία, ο κοινοτισμός, η Άμεση Δημοκρατία, ο πολιτιστικός ριζοσπαστισμός, η κοινοκτημοσύνη, το κίνημα νεολαίας, κοκ.

Αυτά, στο σύνολο τους, λειτούργησαν ως ο πιο έντονος και δυναμικός κλάδος του Κινήματος, πιέζοντας το Σοσιαλιστικό Κίνημα να πάει πέρα από τα οικονομίστικα (δηλ. την πάλη μόνο για αυξήσεις, συντάξεις, και παρόμοια), και να προχωρήσει στον αγώνα για ποιότητα ζωής: οι μαχόμενες κοινότητες ήδη εμπνέονταν από Κομμουνιστικές αρχές πριν καν αφιχθεί ο Σοσιαλισμός. Εδώ είναι που μπουρδουκλώθηκαν οι ηγέτες του Κινήματος που ήταν παγιδευμένοι σε μια δύσκαμπτη παραφθορά του μαρξικού σχήματος ιστορικής εξέλιξης, όπου η μόνη πιθανή σύλληψη που μπορούσαν να αντιληφθούν ήταν το στεγνό σχήμα:
Φεουδαρχία → Καπιταλισμός → Σοσιαλισμός → Κομμουνισμός → Αναρχία / Αυτονομία. Δεν μπορούσαν πλέον να ηγηθούν του Κινήματος που διενεργούσε τότε μια παγκόσμια επανάσταση μες την οποία όλες οι φάσεις της κοινωνικής εξέλιξης, και όλες οι τάξεις, ήταν ενεργοποιημένες ταυτόχρονα σε μια ολιστική και πολυεπίπεδη, πολυδιάστατη αλληλεπίδραση.

Εδώ έγκειται και η εξήγηση του φαινομένου που καθόρισε αυτή την ιστορία για περίπου πενήντα χρόνια στη Δυτική Ευρώπη, Αμερική και Ανατολική Ευρώπη, όπου αυτοί που αγωνίζονταν για Κομμουνιστικά αιτήματα ζωγραφίζονταν ως Αναρχικοί• αυτοί που αγωνίζονταν για Σοσιαλιστικά αιτήματα ζωγραφίζονταν ως Κομμουνιστές• ενώ αυτοί που αγωνίζονταν να διασώσουν τον καπιταλισμό ήταν οι Σοσιαλιστές.

Από αυτούς τους αγώνες, και με παράδοση δεκαετιών αφιερωμένες στην πρακτική και θεωρητική τους πραγμάτωση, πηγάζουν και οι αρχές και αξίες που συνθέτουν το Πεντάπτυχο του Άρδην.

β.
Οι πρόσφατες δεκαετίες από 1990 ως σήμερα, επέτειναν τα πιο πάνω σε σημείο διαρκούς κοινωνικής ρήξης αλλά έφεραν στο προσκήνιο και ένα νέο πλαίσιο αναφοράς που ανασχημάτισε και το πεδίο μάχης επί του οποίου τελείται η πλανητική ταξική πάλη, ανασχηματίζοντας και την ίδια την τάξη εργαζομένων στο παγκόσμιο επίπεδο. Συνοπτικά, κάποιες από τις καθοριστικές αλλαγές είναι:
►Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η λεγόμενη "Νέα Τάξη Πραγμάτων" επεδόθει στην Παγκοσμιοποίηση ενεργά, έντονα και στοχευμένα με διάβρωση της εθνικής ταυτότητας των λαών μέσω πολιτιστικής ηγεμονίας και υποστήριξης ψευδο-σοσιαλιστών και εθνομηδενιστών (δηλ. δυνάμεων ψευδο-διεθνιστών), με ταυτόχρονη υποστήριξη φασιστικών και εθνο-σωβινιστικών δυνάμεων• ανακατάταξη συνόρων και αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης.
► Καταστροφή του "κλασσικού" βιομηχανικού προλεταριάτου από την κεφαλαιοκρατία και αντικατάσταση του με νέες μορφές.
► Ανάδυση και συγκρότηση σημαντικών ποσοστών της τάξης εργαζομένων σε συνθήκες μερικής απασχόλησης, υπο-απασχόλησης, εποχιακής εργασίας, εργοδότησης εξ' αποστάσεως (πχ. διαδικτυακά), ατομικής απασχόλησης (αυτοεργοδοτούμενοι), με ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση της αγροτικής απασχόλησης (σε πολλές χώρες έχει σχεδόν εξαφανιστεί η τάξη "αγρότες"), και μεγιστοποίηση των αριθμών που τελούν σε διαχρονική ανεργία.
► Μαζική προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων επί συστηματικής βάσης, που σε συνδυασμό με την πολιτιστική παγκοσμιοποίηση, αλλάζουν ραγδαία την δημογραφία πολλών χωρών.
► Καταρράκωση της δυνατότητας των εργαζομένων να συσπειρωθούν σε ανεξάρτητα μαχητικά συνδικάτα από την διαχρονική φθορά που υπέστηκε επί δεκαετίες το Κίνημα από τον σταλινικό αυταρχισμό.
► Οι μορφές αγώνων που προέταξε το εναλλακτικό - ανατρεπτικό Κίνημα στις δεκαετίες εξήντα ως ενενήντα, εδραίωσαν την έννοια και υπόσταση της κοινότητας πολύ πιο πέρα από την τοπική της διάσταση• η πολιτικοποιημένη κοινότητα έλαβε τη δυνατότητα να αυτοκαθορίζεται πλέον όχι μόνο από την τοποθεσία της στον χώρο, αλλά και μέσα από την ταυτότητα της, οπότε σήμερα έχουμε εδραιωμένες πλέον στον πολιτικό αγώνα τις κοινότητες που αυτοκαθορίζονται ως η κοινότητα γυναικών, η κοινότητα νεολαίας, η ομοφυλόφιλη κοινότητα, η κοινότητα φυσιολατρών-οικολόγων, η τάδε εθνική ή πολιτιστική κοινότητα που μπορεί να συνυπάρχει με άλλες σε μια πόλη, επαρχία, χώρα, ήπειρο, ως τμήμα του λαού αλλά και ως οντότητα με δική της ύπαρξη• αυτή η πολιτικοποιημένη κοινότητα ως οντότητα ξεχωριστή, αλλά και ως μέρος του λαού, είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού τοπίου.
► Επιταχυμένη πτώση της κερδοφορίας του βιομηχανικού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την αύξηση επενδύσεων στην καταστροφή (πχ. στρατιωτικούς εξοπλισμούς, πολέμους, "θεομηνίες"), αντί στην παραγωγή για τις ανθρώπινες ανάγκες όπως τροφή, ρούχα, στέγη, φάρμακα.
► Φυγή του βιομηχανικού κεφαλαίου από τις μητέρες-πατρίδες της Δύσης και αγκίστρωση του σε νέες χώρες οι οποίες προηγουμένως ήταν απλώς εξαρτώμενες τριτοκοσμικές χώρες καταναλωτών, ενώ τώρα "φιλοξενούν" μεγάλα τεμάχια της παγκόσμιας παραγωγής, βιώνοντας έτσι νέες μορφές νεο-αποικισμού.
► Γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε βαθμό που δύναται να διοικήσει ή να καταστρέψει ολόκληρες χώρες μέσω χειραγώγησης όχι μόνο μέσω συσσωρευμένης πραγματικής υπεραξίας αλλά τώρα και μέσω χειραγώγησης πλασματικού κεφαλαίου (fictitious capital), καθώς και τεχνητών οικονομικών κρίσεων (αυτές δεν είναι οι συνήθεις και ιστορικές κρίσεις του καπιταλισμού που προκύπτουν λόγω υπερπαραγωγής και υποκατανάλωσης, αλλά "κρίσεις" που αφορούν υπονομευτικά δάνεια, απαιτήσεις πληρωμών, Μνημόνια, μαζικές κλοπές πόρων, "κρίσεις" ρευστότητος, και άλλες μορφές χρηματοπιστωτικού πολέμου) [3].
► Έχει κορυφωθεί η σημασία της κατανάλωσης εμπορευμάτων που αγοράζονται όχι για την χρηστική τους αξία (δηλαδή το να πληρούν ανθρώπινες ανάγκες) αλλά κυρίως για την κοινωνική τους "αξία" ως αντικείμενα πόθου, αντικείμενα φετιχισμού, αντικείμενα ικανά να θέσουν τον καταναλωτή "εντός" του Θεάματος μέσω του Θεαθήναι.
► Έχει κορυφωθεί η διοίκηση των κοινωνιών μέσω του Θεάματος, και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητος από τα ΜΜΕ.
► Υφίσταται δυνατότητα ουσιαστικής και άμεσης πληροφόρησης και ενημέρωσης (διαδίκτυο) που όμως ακόμα δεν έχει αξιοποιηθεί παγκοσμίως από το Κίνημα.
► Ο αναδυόμενος άξονας Κίνας-Ρωσίας στην Ανατολή μπορεί να μην έχει ακόμα ισχυροποιηθεί σε βαθμό που να συνιστά τον "αντίπαλο πόλο" για την Δύση, αλλά είναι ήδη αρκετά δυνατός ώστε η χρηματοπιστωτική, στρατιωτική και διπλωματική του παρουσία να ενδυναμώνει το λαϊκό Κίνημα και στις χώρες της Δύσης αλλά περισσότερο στις χώρες του τρίτου κόσμου που σήμερα υπόκεινται νέες μορφές εκμετάλλευσης ή καταστροφικής επίθεσης από τον Ιμπεριαλισμό. Παραδείγματα είναι η αναζωογόνηση του Κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα, η αντίσταση της Συρίας, η νέα και μαζική οικονομική ανάπτυξη στην Αφρική με Κινεζικά κεφάλαια.

Όλα τα πιο πάνω δείχνουν ότι  τάξη των εργαζομένων σήμερα βιώνει τον συλλογικό της εαυτό (έστω και τεμαχισμένα) σε μια νέα μορφή που κατέχει πολλά από τα "κλασσικά" στοιχεία του παρελθόντος, αλλά και κάποια καθοριστικώς καινούργια. Επίσης, δείχνουν το ότι η νέα σύσταση της τάξης εργαζομένων, και οι βαθιές αλλαγές στις χώρες όπου ζουν και εργάζονται οι άνθρωποι, επιτάσσουν (αλλά και καθιστούν εφικτές) νέες μορφές αγώνων, καθώς και νέα σύλληψη της επαναστατικής προοπτικής. Εάν οι δεκαετίες του εξήντα με ενενήντα επιβεβαίωσαν ότι η κλασσική (και πολιτικά δύσκαμπτη) παρερμηνεία του Μάρξ που είχε επικρατήσει στο Κίνημα ήταν άσχετη πλέον με την πραγματικότητα, οι νέες δεκαετίες από το ενενήντα μέχρι σήμερα το έχουν επιβεβαιώσει διπλά.

Κάποιες από αυτές τις πραγματικότητες έχουν αναγνωριστεί από τους Αντώνιο Νέγκρι / Antonio Negri και Μάικλ Χάρντ / Michael Hardt στο βιβλίο τους με τίτλο Το Πλήθος / The Multitude [2]. Η ανάλυση τους τείνει να επιβεβαιώνει μια αντιστροφή στην συγκρότηση των ενεργών δυνάμεων της ιστορίας (αυτών που κάποιοι ονομάζουν "το ιστορικό υποκείμενο", δηλαδή αυτών που πράττουν, και που μέσω της συλλογικής τους συμμετοχής σε γεγονότα πραγματώνουν την Ιστορία). Μες τα τελευταία τριακόσια χρόνια σε πολλές χώρες η συγκρότηση της τάξης των εργαζομένων μετήλθε από τα στάδια όπου τόσον αντικειμενικά όσον και στην (κατά καιρούς) συλλογική αυτο-αντίληψη των ανθρώπων αυτή μετατράπηκε αρχικά από τοπικά αγροτική και αστική (κοινοτική) συγκρότηση σε ένα ευρύτερο επίπεδο λαού και χώρας με εθνική ταυτότητα• αργότερα, και μέσα από τις κοινωνικές συγκρούσεις εδραιώθηκε ως το τρίδυμο "αγροτική τάξη", "βιομηχανικοί προλετάριοι" και "μικροαστοί"• μετά πέρασε σε μια γενικευμένη "τάξη εργαζομένων"• και τώρα, με τις νέες αλλαγές και τις νέες μορφές συγκρούσεων επί του νέου πεδίου μάχης, επανέρχεται η πολιτική σημασία της κοινότητας, του έθνους, της κοινωνίας, της λαϊκής αυτο-αντίληψης που υφίσταται ταυτόχρονα ΚΑΙ ως τάξη εργαζομένων που αγωνίζεται ενάντια στους κρατούντες (η έννοια του 99% που επικράτησε στις ανατρεπτικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ εναντίον του 1%), αλλά ΚΑΙ ως κοινότητα, έθνος, κοινωνία, έκαστη με τις δικές της πολιτιστικές αποχρώσεις εθνικής, γλωσσικής, θρησκευτικής ή σεξουαλικής ταυτότητας, αλλά και σε πολυεπίπεδη παραλληλία με τις πολλές άλλες τέτοιες πολιτιστικές, κοινοτικές, εθνικές αποχρώσεις: το σύνολο τους συναποτελεί Το Πλήθος... που είναι συνειδητά και ασυνείδητα σε μια διαρκή ρήξη με το σύστημα και σε ολιστικό αγώνα επιβίωσης ενάντια στην παγκόσμια αυτοκρατορία ηγεμονίας και εκμετάλλευσης.

Χειροπιαστό παράδειγμα της ανάδυσης του Πλήθους ως πολιτική οντότητα είναι η διοργάνωση της παγκόσμιας διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ (ενάντια στην απειλούμενη εισβολή του Ιράκ από τις ΗΠΑ). Τον Φεβρουάριο του 2003 διοργανώσαμε και συντονίσαμε την μεγαλύτερη εκδήλωση διαμαρτυρίας στην ιστορία της ανθρωπότητας: περίπου τριάντα εκατομμύρια διαδηλωτές σε όλες τις χώρες του κόσμου συναθροιστήκαμε ταυτόχρονα ενωμένοι ενάντια στην πλανητική αυτοκρατορία• ήταν μια από τις πρώτες εκδηλώσεις πλανητικής εμβέλειας όπου η δύναμις του λαού εμφανίζεται ακριβώς στην ταυτόχρονα πολυδιάστατη διαφορετικότητα, στην πολύχρωμη, πολυ-εθνική, πολυ-θρησκευτική, πολυ-πολιστική, πολυεπίπεδη της ταυτότητα με την συμμετοχή ατόμων, κοινοτήτων, λαών, συνδικάτων, τοπικών, χωρικών και διεθνών οργανώσεων.  

Με άλλα λόγια, ο κοινοτισμός και η αυτονομία, μέσα στο πλαίσιο της αντίστασης ενάντια στην Νέα Τάξη και στο πλαίσιο της διεθνούς αλληλεγγύης, έχουν εδραιωθεί πλέον ως ουσιαστικές δυνάμεις στο προσκήνιο της ιστορίας. Οι αρχές και αξίες του Άρδην, και η "πολιτικογεωγραφική" σύλληψη της πραγματικότητας που εκφράζει ο Γιώργος Καραμπελιάς στο πιο πάνω άρθρο, βρίσκονται καθαρά τοποθετημένα μες τον κύριο ρουν του ρεύματος της εναλλακτικής και ανατρεπτικής προοπτικής της παγκόσμιας επανάστασης.
 
γ.
Ενώπιον μας βρίσκεται η δυνατότητα σύλληψης και πραγμάτωσης εκείνου του ιστορικού διλήμματος που αρθρώθηκε καθαρά για πρώτη φορά από το αντιρατσιστικό και φεμινιστικό κίνημα στις ΗΠΑ, αλλά πραγματώθηκε για πρώτη φορά στην Σοσιαλιστική Κούβα. Είναι το επαναστατικό αντίστοιχο του αινίγματος για το αυγό και την κότα: για ποιό αγωνιζόμαστε πρώτα, να κατατροπωθεί ο ρατσισμός, ή να επέλθει ο Σοσιαλισμός; Η απάντηση μόνο με Κινηματικούς όρους μπορεί να εννοηθεί: δεν μπορεί να νικήσει ο Σοσιαλισμός στο μέλλον αν δεν αγωνιστούμε σήμερα ενάντια στον ρατσισμό, και δεν μπορεί να νικήσουμε τον ρατσισμό στο μέλλον αν δεν αγωνιστούμε σήμερα για τον Σοσιαλισμό. Με άλλα λόγια συναποτελούν απαραίτητες και συνεξαρτώμενες παραμέτρους που μόνο αλληλοσυμπληρούμενες μπορούν να επιφέρουν την πραγμάτωση της Ιστορίας. Πράγμα που το απέδειξε ο λαός της Κούβας. Με την εγκαθίδρυση της Επανάστασης εκεί, και ιδίως μέσα στα πρώτα χρόνια μετά την νίκη οπόταν έγινε η αναδόμηση της χώρας, ξεριζώθηκε ο ρατσισμός για πάντα.

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την εθνική απελευθέρωση. Είμαστε σε μια επανάληψη του διλήμματος που το Κίνημα έλυσε την δεκαετία του σαράντα σε Ελλάδα και Κίνα με την λαϊκή Επανάσταση: Εθνική Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμός είναι αλληλένδετες και αλληλεξαρτώμενες ιστορικές πορείες.

Όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο Γιώργος Καραμπελιάς, εδώ όπου φτάσαμε Κύπρος και Ελλάς, Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων, ενώπιον μας τίθεται η πραγματικότητα που μόνο η Κινηματική δυναμική μπορεί να την φωτίσει: "Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, είμαστε στριμωγμένοι στον τοίχο δίνοντας μια μάχη ύπαρξης."

Και δεν είναι σύμπτωση οι πολιτικές, στρατιωτικές και πνευματικές αποχρώσεις των όρων
Στάση, Επανάσταση, Ανάσταση.

Τα στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν (και είναι απαραίτητο να συνθέσουν) την επ-Ανάσταση είναι αυτά που συναποτελούν και το Πεντάπτυχο αξιών του Άρδην: Εθνική Ανεξαρτησία• Κοινωνική Δικαιοσύνη• Οικολογική Ισορροπία• Άμεση Δημοκρατία ~ Κοινοτισμός• Πνευματική Αναγέννηση• Εκσυγχρονισμός της Παράδοσης. Αυτές είναι οι αξίες που αν και όταν λυθεί το πρόβλημα για την μεταποίηση της θεωρίας σε πολιτική πρακτική μέσω καλών οργανωτικών δομών και δραστηριοτήτων που να αγκαλιάζονται από τον απλό κόσμο, θα οδηγήσουν στην επιβίωση και απελευθέρωση του λαού μας.

  Για αυτούς που εκτιμούν τα "ψιλά γράμματα" η αντίληψη αυτή προκύπτει και ως εξίσωση:

Πεντάπτυχο Αξιών ←→ Κομμουνισμός,
και, 
Κομμουνισμός ←→ Πεντάπτυχο Αξιών.
Με άλλα λόγια, Εθνική Ανεξαρτησία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Οικολογική Ισορροπία, Άμεση Δημοκρατία ~ Κοινοτισμός, Πνευματική Αναγέννηση, Εκσυγχρονισμός της Παράδοσης μπορούν να πραγματωθούν μόνο στο πλαίσιο της πάλης για τον Κομμουνισμό, αλλά και το αντίθετο: χωρίς την πάλη για Εθνική Ανεξαρτησία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Οικολογική Ισορροπία, Άμεση Δημοκρατία - Κοινοτισμό, Πνευματική Αναγέννηση, Εκσυγχρονισμό της Παράδοσης, ουδέποτε θα εκπληρωθεί ο Κομμουνισμός. Ούτε και Εθνική Ανεξαρτησία.
Η επιβίωση και απελευθέρωση του λαού μας προϋποθέτει την υπέρβαση της κατάστασης όπου είμαστε σήμερα, Κύπρος και Ελλάς, Μετέωρες στη ρωγμή των δύο κόσμων. Και αυτή η υπέρβαση δεν μπορεί να πραγματωθεί παρά μόνο με την εφαρμογή της λειτουργικής εξίσωσης για την εφαρμογή του Πεντάπτυχου Αξιών όπου μας κατευθύνει το Άρδην.

Αν υπάρχει άλλος δρόμος, παρακαλούμε κάποιος να μας τον δείξει!

Πέτρος Ευδόκας, petros@cyprus-org.net

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις ~ Παραπομπές

Ενδο~Μήδεια / Cyprus IndyMedia
http://cyprus.indymedia.org

Φιλική Εταιρεία Κύπρου
http://filiki.etaireia.org

[1].
Ούτε Θεός Ούτε Ιστορία
Γιώργος Καραμπελιάς, 1985, 1986, 1987
Μπορείτε να το προμηθευτείτε εδώ:
http://www.ardin.gr/?q=node/664
και εδώ:
http://enalekdoseis.net/?product=%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CF%82-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1

[2].
Αντιφάσεις μιας δημοκρατικής ουτοπίας. Σημειώσεις πάνω στο Πλήθος των Negri και Hardt
http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=894&Itemid=29

[3].
Το πλασματικό κεφάλαιο (fictitious capital) είναι κεφάλαιο που δεν γεννιέται από την υπεραξία που δημιουργείται μέσω παραγωγής και κατανάλωσης, δηλαδή μέσω της ανθρώπινης εργασίας, αλλά από χρηματοπιστωτικές "διευθετήσεις" όπως είναι η εκτύπωση συναλλάγματος χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχα αποθέματα σε χρυσό• η έκδοση δανείων χωρίς εχέγγυο ή χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αποπληρωμής• η χρήση μετοχών ή ομολόγων ως συνάλλαγμα, ως κεφάλαιο, ή ως εχέγγυο, με βάση την αγοραστική (θεωρητική) τους αξία. Είναι δηλαδή το σύνολο όλων των ανύπαρκτων "ποσών" που βρίσκονται υπό μορφή πίστωσης, χρέους, μετοχών, ομολόγων, κλπ. - δηλαδή μορφών που δεν μπορούν να ρευστοποιηθούν όλες με μιάς διότι δεν έχουν αντικειμενικό αντίκρισμα, και δεν μπορούν να αξιοποιηθούν όλες με μιάς στην αγορά εμπορευμάτων. Όταν αυτά χρησιμοποιούνται ως κεφάλαιο, μιλούμε για πλασματικό κεφάλαιο που υφίσταται μόνο κατά φαντασίαν.
Περισσότερα εδώ:
Fictitious Capital
https://www.marxists.org/glossary/terms/f/i.htm

[4].
«On February 15, 2003, there was a coordinated day of protests across the world in which people in more than 600 cities expressed opposition to the imminent Iraq War. It was part of a series of protests and political events that had begun in 2002 and continued as the war took place. Social movement researchers have described the 15 February protest as "the largest protest event in human history".

Sources vary in their estimations of the number of participants involved. According to BBC News, between six and eleven million people took part in protests in up to sixty countries over the weekend of February 15 and 16; other estimates range from eight million to thirty million.
.../...
According to the French academic Dominique Reynié between the January 3 and April 12, 2003, 36 million people across the globe took part in almost 3,000 anti‑war protests, the demonstrations on February 15, 2003 being the largest and most prolific.
.../...
The February 15 international protests were unprecedented not only in terms of the size of the demonstrations but also in terms of the international coordination involved. Researchers from the University of Antwerp claim that the day was possible only because it "was carefully planned by an international network of national social movement organisations."
.../...
Immanuel Wallerstein has spoken of the international protests as being organised by the forces of "the Porto Alegre camp in reference to the emergence of global social movements who had been organising around international events such as the 2001 World Social Forum in Porto Alegre." Some commentators claim this is an example of "grassroots globalisation", for example one book claims that "The worldwide protests were made possible by globalisation ... But make no mistake—this was not your CEO's globalisation. The peace demonstrations represented, not a globalisation of commerce, but a globalisation of conscience".»
February 15, 2003, anti-war protests
https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=February_15,_2003,_anti-war_protests&oldid=739886268

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire