User login

Navigation

Global IMC Network

Η Μάχη της Κυρίας Ανδρονίκης* με τον Καρκίνο: Μιά Θεραπευτική Συνεδρία Κανναβίωσης

«Μόνον όσοι χρησιμοποιούν στην πραγματικότητα την κάνναβη μπορούν να μας διδάξουν πόσο χρήσιμη είναι»
A Cannabis Odyssey: To Smoke or Not To Smoke by Lester Grinspoon (1)

Πριν από λίγο καιρό επικοινώνησε μαζί μου ο παιδικός μου φίλος Θεόδουλος. Με ενημέρωσε ότι αισθάνθηκε άνετα να μου μιλήσει μετά από την παρακολούθηση του πιο κάτω βίντεο που αφορούσε την κάνναβη και το οποίο αποτελεί μία συνέντευξη στον δημοσιογράφο Θανάση Αθανασίου στα πλαίσια της εκπομπής της τηλεόρασης του Sigma: SigmaLive Hangouts
Μέσα από κάποια αδιόρατη εξύφανση της Μοίρας το βίντεο του το έστειλε κάποιος άγνωστος σε μένα φίλος της κάνναβης ο οποίος δεν γνώριζε ότι ο Θεόδουλος και εγώ μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Η παρακολούθηση του βίντεο δεν είναι απαραίτητη για την κατανόηση του παρόντος αλλά για όσους έχουν ενδιαφέρον παρουσιάζει διάφορα στοιχεία ενάντια στην δαιμονοποίηση της κάνναβης. Διαρκεί 30 περίπου λεπτά. Τα τελευταία δέκα είναι αρκετά για να πάρετε μία καλή γεύση περί τίνος πρόκειται.

Ο Θεόδουλος με ενημέρωσε ότι η μητέρα του κυρία Ανδρονίκη πάσχει από καρκίνο στον πνεύμονα με μεταστάσεις στο συκώτι και τα οστά και ότι οι θεράποντες ιατροί δεν της δίνουν πολύ χρόνο ζωής. Ο ίδιος πήρε την πρωτοβουλία σε συνεννόηση με την μητέρα του να χορηγήσει σε αυτή λάδι κάνναβης το οποίο έφερε στην Κύπρο από χώρα της ΕΕ στην οποία πωλείται νόμιμα και στην οποία ο ίδιος σπούδασε. Η καταφυγή στην θεραπευτική δράση του φυτού ήταν όπως μου περίγραψε η τελευταία απέλπιδα προσπάθεια για κάποια βελτίωση της υγείας της ή τουλάχιστον ανακούφισης από τους αβάστακτους πόνους από τους οποίους υπέφερε. Ο Θεόδουλος δοκίμασε την θεραπεία με κάνναβη υψηλής περιεκτικότητας σε τετραϋδροκανναβινόλη (THC) καθοδηγούμενος μόνον από την αγάπη του προς την μητέρα του και χωρίς την στοιχειώδη βοήθεια από οποιονδήποτε ιατρό στην Κύπρο. Με όσους μίλησε για το θέμα αντιλήφθηκε ότι είτε δεν έχουν ιδέα για την θεραπεία και τα πρωτόκολλα θεραπευτικής χρήσης της κάνναβης είτε φοβούνται να συνταγογραφήσουν την ουσία, είτε και τα δύο. Έτσι όπως πολύ συχνά συμβαίνει στην καταδιωκόμενη κοινότητα μας αφιέρωσε χρόνο για να μελετήσει ο ίδιος - κάτι που ελάχιστοι ιατροί πράττουν – και να αρχίσει την χορήγηση του ελαίου στην μητέρα του. Παρά το ότι σχεδόν άμεσα το φυτό έδωσε ανακούφιση από τον πόνο και επέτρεψε στην κυρία Ανδρονίκη να κοιμάται ήσυχα και να τρώει με όρεξη μετά από πολλούς μήνες ταλαιπωρίας μου είπε ότι πολύ σύντομα και με την αύξηση των δόσεων η μητέρα του άρχισε να βιώνει μία αλλοίωση της πραγματικότητας με την οποία άρχισε να αισθάνεται άβολα και να φοβάται. Τα λόγια του ακριβώς ήταν:
«Η μητέρα μου νιώθει ότι διαλύεται σε μικρά πολύχρωμα κομματάκια και ότι ολόκληρο το σώμα της είναι σαν να αποτελείται από τις κεφαλές καρφιτσών κάτι που την κάνει να τρομάζει και να περνά ώρες σε πολύ δύσκολη κατάσταση – σαν να ζει έναν εφιάλτη -  σε βαθμό που σκέφτεται να σταματήσει τη θεραπεία.» Σκέφτηκε λοιπόν μετά από το βίντεο να ζητήσει την βοήθεια μου εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει. Του εξήγησα ότι δεν έχω αρκετή γνώση και εμπειρία από θεραπευτικά πρωτόκολλα για καρκινοπαθείς αλλά πως θα βοηθούσα, αν μπορούσα,  με ευχαρίστηση μέσα από την γνώση και τη εμπειρία μου ως ένας ψυχοναύτης που έχει πάρει στη ζωή του διάφορες ψυχοδηλωτικές ουσίες συμπεριλαμβανόμενης της κάνναβης σε χώρες όπου η χρήση της δεν διώκεται.

Η ανάμνηση μου από την κυρία Ανδρονίκη είναι αυτή μίας γαλήνειας και πράας γυναίκας. Τις λίγες φορές που επισκέφθηκα ως παιδί το σπίτι της αισθανόμουν πάντοτε την υπέροχη αίσθηση φιλοξενίας των ανθρώπων μας. Σε αυτά και με τον ανεξίτηλο τρόπο που συχνά χαράσσει η όσφρηση την μνήμη η μυρωδιά της τυρόπιττας από τον φούρνο της. Δέχθηκα να συναντηθούμε και να μιλήσουμε.

Η συνάντηση μας έγινε στο σπίτι όπου πλέον διαμένει η κυρία Ανδρονίκη σε έναν από τους συνοικισμούς προσφύγων της Λευκωσίας. Ένα μικρό διάρι στο οποίο αμέσως μπορούσες να διακρίνεις την καλοσύνη και την ευαισθησία του ενοίκου με τις γλάστρες βασιλικού και τσαρτελλουθκιού -γερανιού-  να σε υποδεχονται. Και την μυρωδιά τυρόπιτας η οποία ήταν σαν να συνδέει δύο διαφορετικούς χωρόχρονους.

Μιλήσαμε για ώρες με την κυρία Ανδρονίκη. Η κουβέντα μας ελάχιστα εστιάστηκε γύρω από την πάθηση της και τις εμπειρίες της με την κάνναβη. Αντίθετα με την συνοδεία της όσφρησης και της γεύσης γεφύρωσε το τότε με το τώρα μέσα από το κέντημα της πορείας της ζωής της, τον χαμό του συζύγου της και την καθημερινή βιοπάλη μίας καλής και αγαθής μάνας στην προσπάθεια της να αναγιώσει μόνη τα δύο παιδιά της κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες. Μόνο την τελευταία ώρα της συνάντησης μας η κουβέντα έφερε στην επιφάνεια την πάλη της και την αγωνία της για το μέλλον. Μιλήσαμε για λίγο για τις εμπειρίες της και μοιράστηκα μαζί της κάποιες κοινές εμπειρίες με τα όσα την βασάνιζαν και την επισκέπτονταν στις πρόσφατες βυθίσεις στην κανναβίωση. Στην αγαθότητα της αναγνώρισα την δυνατότητα της απρόσκοπτης βύθισης στο ταξίδι με το φυτό  αλλά και την αντίσταση της στα όσα «φρικτά» μυστήρια άγγιζε η συνείδηση της και για τα οποία καμία απολύτως παιδεία και καμία ενημέρωση δεν είχε. Μαζί με αυτά και η απέραντη αγωνία των όσων είχε ακούσει και στα όσα είχε εκτεθεί μέσα από τη δαιμονοποίηση του φυτού από τα ΜΜΕ και τους διάφορους αισχρούς διώκτες. Της θύμισα ότι άνηκε σε μία γενιά που ήταν η τελευταία γενιά στο νησί που είχε εκτεθεί στην αληθινή παρουσία του φυτού και την χρήση του μέσα στην καθημερινότητα. Το πρόσωπο της έλαμψε και μου είπε ότι θυμόταν την μητέρα της να μιλά για την χρήση του φυτού μέσα στο γάλα «για να κοιμούνται τα μωρά».

Πρόσφερα τον εαυτό μου ως συνοδοιπόρο της αν επιθυμεί σε μία εμπειρία και της σύστησα αν θέλει να είμαι δίπλα της καθ’ όλη τη διάρκεια της. Της πρότεινα επίσης να δοκιμάσουμε μία πιο μεγάλη δόση από αυτήν με την οποία βασανιζόταν έχοντας εμπιστοσύνη στη δυνατότητα του φυτού να λιώσει την επίπλαστη θωράκιση της και στην υπερχειλίζουσα δική της καλοσύνη. Της εξήγησα ότι μία εμπειρία περιλαμβάνει το πνεύμα, τα συναισθήματα και το σώμα μας και ότι οι ποιότητες της περιλαμβάνουν την επαφή με τα Θεία και τα Μυστήρια, την ψυχαγωγία – ως αγωγή της ψυχής – και την αυτογνωσία. Ό,τι δεν πρόκειται να προκύψει τίποτε το οποίο δεν θα μπορεί να χειριστεί και ότι μόνον όσα για τα οποία είναι έτοιμη και ικανή θα αναδυθούν. Ότι το φυτό και η ίδια μοιράζονται την ίδια σοφία και ότι η εκτίμηση μου είναι ότι έχει την ικανότητα να το χειριστεί. Συμφωνήσαμε να το σκεφτεί και εάν αισθάνεται άνετα να το προγραμματίσουμε. Επικοινώνησε η ίδια μαζί μου και συναντηθήκαμε στο σπίτι τις γύρω στις 3 ένα απόγευμα της περασμένης εβδομάδας αφού συμφωνήσαμε να κάνει νηστεία απέχοντας από το φαγητό ή να φάει νωρίς το πρωί κάτι ελαφρύ.

Η αφήγηση που ακολουθεί είναι η καταγραφή της εμπειρίας της κυρίας Ανδρονίκης. Την μοιράζομαι με την άδεια της και με την ευχή της να αποτελέσει και ένα χάρτη προς ψυχοδηλωτικά ναυτιλομένους στα άδυτα των αδύτων και στην άβυσσο της προσωπικής αυτογνωσίας των ασθενών που λαμβάνουν παρόμοιες δόσεις του φυτού στην προσπάθεια τους για ανακούφιση και θεραπεία. Μέσα από τα βάθη της ψυχής μου την ευγνομονώ για την εμπιστοσύνη και την γενναιότητα της και της εύχομαι ανώδυνες, όμορφες και συνειδητές όλες τις μέρες της ζωής της πριν από το Μεγάλο Ταξίδι. Και μακάρι να είναι όσες πιο πολλές γίνεται!

***

Δεύτε λάβετε...

Στις 3μ.μ το απόγευμα η κυρία Ανδρονίκη πήρε μία τεράστια δόση κανναβινελαίου, τετραπλάσια από την θεραπευτική δόση στην οποία βρισκόταν με βάση το πρωτόκολλο που ακολουθούσε. Ακολούθησε μία χρονική περίοδος στην οποία, προς μεγάλη μου έκπληξη δεν συνέβαινε απολύτως τίποτε. Γύρω στην μία ώρα η ίδια μου περίγραψε ότι οι σκέψεις της άρχισαν να καθαρίζουν και ότι μπορούσε καθαρά να βλέπει τις σκέψεις της σε εικόνες και να τις παρακολουθεί να ρέεουν χωρίς κανένα εμπόδιο. Της συνέστησα να αφεθεί στην εμπειρία και αν υπάρχει κάτι σημαντικό που θέλει να μοιραστεί ότι θα ήμουν εκεί. Της θύμισα ότι η εμπειρία είναι δική της και ότι δεν είναι ανάγκη να νιώθει υπόλογη για ότιδήποτε προκύψει. Πρέπει να ομολογήσω ότι σε αυτή τη φάση άρχισα να ανησυχώ ότι η ποιότητα του ελαίου δεν ήταν πιθανώς καλή και ότι η εμπειρία μπορεί να μην είχε την ποιότητα που ανέμενα σε σχέση με τη δόση που είχε πάρει.

...4, 3, 2, 1 έχουμε εκτόξευση

Εντελώς απροσδόκητα, αναπάντεχα και χωρίς καμία προειδοποίηση στις 2 ώρες ακριβώς από την λήψη του ελαίου η μητέρα του φίλου μου εκτοξεύτηκε... Πρόλαβε να αρθρώσει τη φράση «Σόλωνα διαλύομαι» και πρόλαβα να της πω με όσην τρυφερότητα αισθανόμουν για την απέραντη γανναιότητα μίας γυναίκας που θα μπορούσε να είναι δική μου μάνα: « Καλό ταξίδι».
Για δύο σχεδόν ώρες η κυρία Ανδρονίκη έπαψε να υπάρχει. Η μάνα, η γυναίκα, η Κύπρια, η κυρία, όποια ιδιότητα είναι επικολλημένη στο Εγώ, έλιωσε και έδωσε τη θέση της στην μαγεία της αυθύπαρκτης ύπαρξης και της δόνησης μέσα στο Φως. Η κυρία Ανδρονίκη έβλεπε και δεν έβλεπε, τα μάτια της, όταν τα άνοιγε ήταν τα μάτια ενός πλάσματος που υπάρχει και δεν υπάρχει, πλημμυρισμένα από το Φως που βίωνε και την πλήρη αποδοχή εντός του. Σχεδόν για όλη τη διάρκεια της εμπειρίας της συνόδευε το ταξίδι της με έναν απόκοσμο ψαλμό που κινείτο ανάμεσα στο Χ και το Μ με απέραντες αυξομειώσεις της φωνητικής κλίμακας. Έβλεπα αυτή την βασανισμένη μάνα στο κρεββάτι της να ταξιδεύει και δάκρυζα συνεχώς από την γνώση της υπεροχότητας που βίωνε και τον τρόπο που αποτυπωνόταν πάνω στο πρόσωπο της. Και άρχισα να ετοιμάζομαι για την επιστροφή της και τα όσα η προσγείωση της στο Εδώ και Τώρα θα έφερνε...

«Δεν θέλω να έρθω πίσω...»

Ήταν τα πρώτα λόγια που βγήκαν από το στόμα της. «Σόλωνα είναι τόσον όμορφα» μου είπε και τα μάτια της άρχισαν να κλαίνε. «Υπέροχα!, ΥΠΕΡΟΧΑ!» Στη στιγμή θυμήθηκα τα ίδια λόγια ενός φίλου με τον οποίο συνταξιδέψαμε πριν από πολλά χρόνια μαζί μέσα στους μαιάνδρους της ψυχοδήλωσης. Συνειδητοποίησα ότι είμαστε όλοι εκεί παρόντες στην εμπειρία της κυρίας Ανδρονίκης. Όλοι οι φίλοι των ιερών φυτών μέσα από την ευλογία και τη συλλογική τους γνώση συνοδεύουν κάθε νέο ψυχοναύτη πέρα από το ποτάμι. «Δεν θέλω να έρθω πίσω...», τα λόγια της κυρίας Ανδρονίκης με προσγείωσαν ξανά στο δωμάτιο. «Φοούμαι»!

Εκεί ο τριγμός των οδόντων

Η προσγείωση της κυρίας Ανδρονίκης ήταν απότομη και τρομακτική. Για ακαθόριστο χρόνο η μάνα του φίλου μου από την υπεροχότητα της έκστασης κινήθηκε στον τρόμο της ανυπαρξίας. Δεν γνωρίζω και δεν μοιράστηκε μαζί μου κάτι συγκεκριμένο από την φάση αυτή αλλά ως παρατηρητής  την έβλεπα να βρίσκεται σε εμβρυακή στάση και άκουγα τα δόντια της να κτυπούν. Ο τρόμος που βίωνε ήταν το αποκορύφωμα του βιώματος του φόβου, στα δικά μου μάτια ενός φόβου για την ίδια την ύπαρξη. Προσπάθησα να καθησυχάσω την μητέρα του φίλου μου λεγοντας της ότι θα περάσει και να μην ανησυχεί αλλά πολύ λίγο βοηθούσε η προσπάθεια μου. Τότε σαν download κατ’ ευθείαν από το σύμπαν αλλά και μέσα από την δική μου μνήμη θυμήθηκα τα λόγια του δικού μου φίλου και συνοδοιπόρου σε μία παρόμοια στιγμή τριγμού των οδόντων όταν εγώ είχα πάρει μία τεράστια δόση μίας ψυχοδηλωτικής ουσίας:
«Κυρία Ανδρονίκη, έχουμε και τη δυνατότητα να σφιγγούμαστε και την δυνατότητα να χαλαρώνουμε...»

Το νερό είναι ο φορέας των συναισθηματών

Δεν ξέρω αν ο φίλος και συνοδοιπόρος μου στα δικά μου ταξίδια θα λάβει αρκετά ευχαριστώ στη ζωή του για τα όσα με δίδαξε με την παρουσία του εντός εκτός και επί τα αυτά, αλλά η κυρία Ανδρονίκη καρπώθηκε στο έπακρο και την δική του παρουσία στο ταξίδι μας.
Πέρνωντας μία βαθιά εισπνοή η οποία έμοιαζε να κρατά ολόκληρα λεπτά, βγήκε από τον φόβο.
«Θέλω νερό» μου είπε και της έδωσα αμέσως ένα ποτήρι. Ήπιε μόνο μερικές γουλιές και αμέσως γαλήνεψε.
«Ξέρεις», είπε, «φοούμαι, φοούμαι τζιαι ντρέπουμαι...»
«Τί φοάσαι κυρία Ανδρονίκη; Δεν υπαρχει λόγος να ντρέπεσαι.» ήταν η ανταπόκριση μου. «Θέλω να σε θυμίσω ότι ό,τι βιώνεις είναι δικό σου, δεν υπάρχει λόγος να μοιραστείς οτιδήποτε με το οποίο νιώθεις άβολα. Απλά βίωσε το»

«Δεν καταλαβαίνεις Σόλωνα, θέλω να φκουν τα λόγια»

Βούρκωσα στο άκουσμα των λόγων της. Καταλάβαινα ακριβώς τι εννοούσε. Το γνώριζα μέσα από την άβυσσο των συναισθημάτων που πλημμυρίζουν την ύπαρξη πολλών από εμάς κάθε φορά που παίρνουμε μία ψυχοδηλωτική ουσία. Η αμφισβήτηση του εαυτού και των εμπειριών μας είναι τόσο συνυφασμένη με την ύπαρξη μας στο νησί που κάποτε είναι η απαραίτητη η παρουσία κάποιου άλλου ο οποίος ως ακροατής και ως καθρέφτης προσδίδει εγκυρότητα στη δική μας εμπειρία.

Και η κυρία Ανδρονίκη άρχισε να μιλά ακατάσχετα. Είναι απίστευτη η δυνατότητα του λόγου να αρθρώνεται με τόσην ταχύτητα όση και η σκέψη. Η δυνατότητα μας να μιλούμε ανεμπόδιστα, χωρίς τους «ηθικούς» και κοινωνικούς φραγμούς που μας επιβάλλονται και τους οποίους δεν διαλέξαμε. Όλοι αυτοί οι ττάπποι  (φελλοί) απομακρύθηκαν και η κυρία Ανδρονίκη μοιράστηκε μαζί μου  συναισθήματα και  αγωνίες της για την ζωή, πολλά από όσα κρατούσε επτασφράγιστα μέσα της και για τα οποία πάλευε μία ζωή να συγκρατήσει μέσα από μία σιδηρόφρακτη δέσμευση που πάνω της γράφει «τι θα πει ο κόσμος». Κάθε λιγο δυσκολευόταν, το ταξίδι της έμοιαζε να σκοντάφτει και να βαλτώνει. Εκείνες τις στιγμές μου έλεγε ξανά και ξανά «θέλω νερό» και το ταξίδι της έπαιρνε ξανά μπρος με νέες αποκαλύψεις, νέα μοιράσματα, νέες συνειδητοποιήσεις.

 

«Το νερό Σόλωνα, το νερό μας ταξιδεύκει...»

Είναι τόσον υπέροχη η εξ αποκαλύψεως γνώση που κουβαλεί ο κάθε ψυχοναύτης στις εμπειρίες του. Τόσον υπέροχη η επιβεβαίωση του καθενός από εμάς μέσα από την ταυτοποίηση των οδών της εμπειρίας αλλά και της επιβεβαίωσης μέσα από την επανάληψη της επιστημονικότητας τόσο της μεθόδου όσο και των συμπερασμάτων της. Η κυρία Ανδρονίκη επιβεβαίωσε ξανά μέσα μου κάτι που αναφέρθηκε πολλές φορές στους διαλογους πολλών από εμάς που είχαμε παρόμοιες εμπειρίες κανναβίωσης.

Εγώ ειμί. Η Οδος...

«Δεν αντέχω, θέλω να κάμω εμετό, βασανίζουμαι».
Γέμισα το ποτήρι της δύο φορές. Δεν πρόλαβε να τελειώσει το δεύτερο. Προσπάθησα να φτάσω την λεκάνη για να της την δώσω. Δεν πρόλαβα. Άρχισε να ξερνά στο πλάι του κρεββατιού, αβίαστα με ένταση και ορμή. Τα λευκά της μακριά μαλιά έσταζαν.
Προσπαθούσε να πει κάτι και δεν μπορούσε. Νέα εκροή, νέος εμετός στο πάτωμα. Νέος εμετός στα μαλλιά που δεν πρόλαβε να τραβήξει πίσω.
«Παναγία μου ποιός εν να καθαρίσει; Έκαμα τα γέρημα, αντροπή!»
«Μην ανησυχείς κυρία Ανδρονίκη. Δουλειά στο σιέρι μου...»
Άρχισε να γελά τρανταχτά. Δεν μπορούσε να σταματήσει. Γέλιο, κλάμα, εναλλάσονταν, κυρίως όμως γέλιο, άδολο ανόθευτο γέλιο, πηγαίο.
Σφουγγάριζα και την έβλεπα να με βλέπει και να γελά.
«Εν τόσον αστείο, μα τόσον αστείο»...
Γελούσα και εγώ μαζί της, χωρίς λόγο, χωρίς να καταλαβαίνω, μία άλλη μορφή επικοινωνίας δία του γέλωτος.
«Θέλω να φωνάξω» είπε ξαφνικά.
«Ε φώναξε κυρία Ανδρονίκη» απάντησα.
«Μα τι θα πει ο κόσμος;»
«Το πολύ να πει ότι επέλλανες που τον καρκίνο» της απάντησα με μία κυριολεκτικά θανατηφόρα δόση μαύρου, κατάμαυρου χιούμορ.
Με κοίταξε για μια στιγμή και μετά άρχισε ξανά να γελά, να γελά, να γελά.
«Ου Παναγία μου, εξέχασα ότι έχω καρκίνο!» Και δως του γέλιο και κλάμα.

Φωνή λαού, φωνή Θεού

Και φώναξε. Δυνατά! Άναρθρα. Κραυγές ζωώδεις, λυγμοί ανθρώπινοι. Πόνος ψυχής εκφρασμένος σε ήχο. Κάθε μία να ανταράζει τα σωθικά και των δύο μας, κάθε μια να φέρνει ολοένα και πιο μεγάλη ανακούφιση. Στο τέλος δεν έμεινε κραυγή να μπορεί να εξέλθει.

Γαλήνη

Και μέσα στην γαλήνη, ησυχία. Τα συναισθήματα να ρέεουν αβίαστα. Και η σοφία να ξεχειλίζει από το στόμο μίας γυναίκας που θα μπορούσε να είναι μάνα μου:
«Δεν ήθελα να παντρευτώ, δεν ήθελα να κάμω παιθκιά, δεν έζησα γιε μου...»

«Ο φόος του θανάτου εν ο φόος της ζωής...»

Και άλλα πολλά που θα μπορούσε το καθένα μόνο του να αποτελέσει φιλοσοφική διατριβή.
«Δεν ξέρω κανέναν προσωπικά που ήθελε, ή ήξερε τι έκαμνε κυρία Ανδρονίκη. Μπορεί να υπάρχουν αλλά εγώ δεν ξέρω. Συμπεριλαμβανόμενου και του εαυτού μου. Εφέραμεν τα στον κόσμο χωρίς να ξέρουμεν τι κάμνουμεν.»
«Ξέρω το γιε μου, ξέρω το»
Στην προσφώνηση της διαλύθηκα. Τούτη η ανατολίτική προσφώνηση του γηραιότερου προς τον νεώτερο που την συναντούσα χρόνια μεγαλώνοντας αποκτούσε μίαν άλλη σημασία στο στόμα της. Κυριολεκτικά η κυρία Ανδρονίκη ενσάρκωνε ενώπιον μου το αρχέτυπο της μητέρας και κυριολεκτικά ενώπιον της ενσάρκωνα το αρχέτυπο του γιου. Και στην επαφή μας μητέρα και γιος έδιναν άφεση ο ένας στον άλλο με ένα τρόπο ανεξιχνίαστο. Δύο σχεδόν άγνωστοι μεταξύ τους εξομολογούμενοι αλλήλοις σήκωναν τα πέπλα και τα βάρη ο ένας στον άλλο.
«Ευχαριστώ γιε μου.»
«Εγώ σε ευχαριστώ...»
«Πεινώ!»

Λάβετε φάγετε...

Ένα κομμάτι ψωμί, ένα κομμάτι τυρί, και ελιές. Λιτός Βίος που θα έλεγε και ο Βαρουφάκης. Μία πανδαισία εκρήξεων μέσα στη γλώσσα και τον ουρανίσκο. Αναφωνήματα έκπληξης και απόλαυσης. Νέες γεύσεις, νέες αισθήσεις. Το ευτελές μετατρέπεται στο μαγικό και το ανεπανάληπτο.
«Μα πώς έιναι δυνατόν;»
«Έν εν;»
Και νέα γέλια, νέες μπουκιές...

«Σόλωνα όταν πεθάνω θα βρεθώ μες το Φως;»
«Μακάρι να μπορούσα να σου απαντήσω κυρία Ανδρονίκη. Δεν ξέρω. Ελπίζω.»
«Σόλωνα δεν ήταν ερώτηση».

Σόλων Αντάρτης~solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~

ΥΓ. Μόνον αλαζόνες αρνούνται την ανακούφιση που μπορεί να προσφέρει μία φυσική ουσία την οποία δεν γνωρίζουν. Μόνον αλαζόνες μιλούν με απολυτοσύνη ενάντια στα όσα η φύση προσφέρει έξω από την βιομηχανία κέρδους που υπηρετούν.
Η κάνναβις δεν είναι πανάκεια, ούτε και μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα. Είναι όμως ένα εργαλείο προσωπικής και συλλογικής αυτογνωσίας. Ως τέτοια θα έπρεπε να είναι διαθέσιμη σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και αγάπης μέσα από την εκπαίδευση ιατρών, φροντιστών και ασθενών.

Η άρνηση της χορήγησης της κάνναβης σε όσους και όσες την επιζητούν είναι έγκλημα.

Πηγές Σημειώσεις
-----------------------

*Για σκοπούς προστασίας της ασθενούς και των οικείων της όλα τα ονόματα στην παρούσα καταγραφή καθώς και λεπτομέριες που αφορούν το ιστορικό της υγείας της έχουν αλλοιωθεί.

1. Ο δρ. Lester Grinspoon είναι μία από τις κορυφαίες μορφές στον τομέα της ψυχιατρικής στις ΗΠΑ. Το όνομα του έχει συνδεθεί με την θεραπευτική χρήση της κάνναβης και την ιατρική σχολή του Harvard. Είναι ο πρώτος ψυχίατρος στις ΗΠΑ που χορήγησε λίθιο για την διπολική διαταραχή. Αξίζει πραγματικά να διαβάσετε τα πιο κάτω συγγράματα του ιδίου και να συγκρίνετε την εντιμότητα με την οποία μιλά για την κάνναβη με την δαιμονολογία των εν Κύπρω γνωστών ψυχιάτρων:

Harvard, Marijuana and Me
http://rxmarijuana.com/harvard_marijuana_me.htm
και
A Cannabis Odyssey: To Smoke or Not To Smoke by Lester Grinspoon
http://marijuana-uses.com/to-smoke-or-not-to-smoke-a-cannabis-odyssey/

AttachmentSize
kannabis_sigma.jpg86.64 KB
filoi.cannabis-2.jpg293.1 KB

Comments

Newswire

Thu 12 January 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire