User login

Navigation

Global IMC Network

Υπερασπίσου το παιδί: Υπερασπίζοντάς την Μάια από το Τοξικό Δηλητήριο της «Ακτιβιστικής» Ανηθικότητας

 
 Γνώρισα την Μάια και την μητέρα της Ζακλίν Πόιτρας/ Jacqueline Poitras (1) πριν από μερικούς μήνες. Η μοναδική μας συνάντηση κράτησε λίγες ώρες. Η Μάια υποφέρει από φαρμακανθεκτική επιληψία με συχνές κρίσεις που την καθιστούν πλήρως εξαρτώμενη από την φροντίδα των δικών της. Η ζωή της και η ζωή των αγαπημένων της είναι ένας καθημερινός αγώνας μέσα από αντίξοες συνθήκες και μέσα από την άρνηση του κράτους και του συστήματος υγείας να εγκκύψει και να αφουγκραστεί τα όσα η μητέρα της καταθέτει. Η Ζακλίν επέλεξε μέσα από την πορεία της υγείας της Μαίας την θεραπεία με την χρήση κάνναβης, αφού πρώτα εξάντλησε τα μέσα που το σύστημα υγείας παρείχε. Για την επιλογή της, αφιέρωσε αμέτρητες ώρες μελέτης εκπαιδεύοντας τον εαυτό της και μελετώντας - όπως πολλοί από τους φίλους της κάνναβης πράττουν - έξω από τα πλαίσια που παρέχει το κράτος. Στην παροχή φροντίδας προς την Μάια, η Ζακλίν έζησε από πρώτο χέρι την θαυματουργό δράση του ιερού φυτού. Θα μπορούσε κάλλιστα να σιωπήσει και να συνεχίσει ιδιωτικά την φροντίδα της κόρης της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και μακριά από την κάθε κακεντρέχεια και δηλητήριο που φέρουν αυτά. Αντιθέτως, η Ζακλίν έγινε ένας από τους προμάχους του αγώνα υπέρ της θεραπευτικής χρήσης της κάνναβης διεκδικώντας το δικαίωμα για όλα τα παιδιά, όπως η Μάια, να έχουν πρόσβαση στο φυτό μέσα σε ένα πλαίσιο γνώσης και ασφάλειας. Με καθοδήγηση την συνειδητοποίηση που έχει τόσο νόημα για τις ζωές πολλών από εμάς: «Δεν διάλεξα αυτό το δρόμο – με βρήκε»,  το έπραξε επώνυμα και στο φως, θέτοντας τον εαυτό της ως πιθανό στόχο σε πολλών ειδών παραβιάσεις. Στον δικό μου αξιακό κόσμο, οι αγωνιστές όπως η Ζακλίν έχουν ξεχωριστή θέση. Ευγνωμονώ την παρουσία της μέσα στο κίνημα και την άδολη κίνηση της για συλλογική προσφορά που αφορμάται από την αγάπη της για το παιδί της. Αυτή η αγαπητική κίνηση από την προσωπική και ιδιωτική αγωνία προς τον συλλογικό αγώνα για τα παιδιά όλου του κόσμου είναι υπερπολύτιμη για το κίνημα.

Στις λίγες ώρες επαφής μου με τη Μάια, δεν είπαμε τίποτε. Η επαφή μας ήταν άναρθρη. Βλέμματα, αγγίγματα, κρατήματα του χεριού. Είναι απίστευτο πόσα μπορούν να επικοινωνηθούν στην απουσία του λόγου. Κρατώ μέσα μου την επαφή με ένα παιδί που δεν μπορεί να μιλήσει και δεν μπορεί να εκφραστεί «κανονικά» ως αληθινή ευλογία για την δυνατότητα μας να ταξιδεύουμε εντός και εκτός μας χωρίς τις συμβάσεις του λόγου και της κοινωνίας.

Στη σύντομη επαφή μας βίωσα την Υπέρβαση που συχνά βιώνουμε όσοι ταξιδεύουμε με το φυτό. Είναι ο Χώρος και ο Χρόνος που δεν είναι ούτε χώρος, ούτε χρόνος, απλά Ύπαρξη. Και είναι Υπέροχο να Υπάρχεις σε μία τέτοια άναρθρη Κοινωνία όπου τα μάτια καθορίζουν την επικοινωνία. Και μέσα σε αυτή την συνύπαρξη ανάβλυσαν μέσα μου εκείνη τη νύχτα οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου:

Κάποτε θα `ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα `ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Υπερασπίζομαι και εγώ λοιπόν το παιδί από το τοξικό δηλητήριο της «ακτιβιστικής» ανηθικότητας. Ένα παιδί που το λένε Μάια…

Η ενασχόληση μου με τα κοινά ξεκίνησε ουσιαστικά πριν από τρεις δεκαετίες. Σε αυτή την πορεία έχω βιώσει πολλών ειδών συγκρούσεις. Προσωπικές, επαγγελματικές, νομικές, πολιτικές. Κάποιες από αυτές έφτασαν και στο επίπεδο της σωματικής αντιπαράθεσης μέσα στους δρόμους. Συγκρούσεις με αστυνομικές δυνάμεις, συγκρούσεις με φασίστες, συγκρούσεις με αναρχικούς. Η προσωπική δυνατότητα εμπλοκής σε αυτές τις συγκρούσεις και η όποια «άνεση» μου να συμμετέχω σε αυτές διασφαλιζόταν πάντοτε από τον υπέρτατο άγραφο νόμο που διέπει κάθε σύγκρουση στην κοινωνία μας. Είναι ένας κώδικας συμπεριφοράς ο οποίος στον μικρό μας τόπο γίνεται σεβαστός ακόμη και από τα πιο διεφθαρμένα και αισχρά μέρη του κράτους, του παρακράτους και του ίδιου του υπόκοσμου.

Ο κώδικάς αυτός επιτάσσει ότι τα παιδιά των εμπλεκομένων ΔΕΝ θα αποτελέσουν μέρος της όποιας προσωπικής, επαγγελματικής, νομικής και πολιτικής σύγκρουσης! Τα παιδιά ΔΕΝ θα στοχοποιηθούν με κανένα τρόπο για να πληγούν οι γονείς τους. Όσοι από εμάς έχουμε παιδιά βιώνουμε με ευγνωμοσύνη την παρουσία αυτού του κώδικα στις ζωές μας διότι διασφαλίζει ότι τα παιδιά μας δεν θα υποφέρουν την ανήθικη στοχοποίηση λόγω των πράξεων και των αγώνων μας.

Οι εξαιρέσεις αυτού του κανόνα τον επιβεβαιώνουν απόλυτα μέσα από την καθολική αντίδραση της κοινωνίας σε αυτές. Οι ελάχιστες τέτοιες, μέσα στα τελευταία τριάντα χρόνια, αντιμετωπίστηκαν πολύ ορθά από το σύνολο της κοινωνίας με απέχθεια και αποτροπιασμό. Δεν είναι τυχαίο ότι τα άτομα που προέβησαν σε τέτοιες πράξεις στιγματίζονται αμέσως ως ψυχικά διαταραγμένα. Αυτόν τον κώδικα συμπεριφοράς τον σέβεται ακόμη και η Μαφία της Κύπρου.

Το σύστημα κρατικής εξουσίας είναι αυστηρό και χωρίς καμία ευελιξία στα ζητήματα που αφορούν τη στοχοποίηση παιδιών. Όσοι από εμάς κινούμαστε και αγωνιζόμαστε στις παρυφές και έξω από το σύστημα αυτής της εξουσίας δεν περιμένουμε το κράτος να μας διδάξει το σεβασμό προς τα παιδιά. Ακολουθώντας την αντιγόνεια πολιτιστική μας παράδοση τοποθετούμε αυτό τον άγραφο νόμο πολύ πιο ψηλά από τις νομικίστικες ερμηνείες των νόμων και των κανονισμών που θεσμοθετούνται για το θέμα. Η προστασία των παιδιών, όλων των παιδιών συμπεριλαμβανόμενων και των πολιτικών μας αντιπάλων είναι θεμελιακό αξίωμα της ύπαρξης μας και της παρουσίας μας στον αγώνα.

Η στοχοποίηση παιδιών είναι κατάπτυστη και απαραβίαστη για όποιον θέλει να αυτοκαθορίζεται ως αγωνιστής του όποιου αγώνα!

Την περασμένη εβδομάδα, η Μαρία Αυλωνίτη, διαχειρίστρια της ιστοσελίδας «Ιατρική Κάνναβη»,  έχεσε αυτό τον άγραφο κανόνα ξεσκίζοντας την υπέρτατη κόκκινη γραμμή που διέπει κάθε αγώνα, μαζί και τον αγώνα για την αποποινικοποίηση της κάνναβης. Σε ανάρτησή της στο διαδίκτυο, στοχοποίησε την Ζακλίν Πόιτρας και την 13χρονη κόρη της Μάια δημοσιεύοντας μάλιστα και φωτογραφία της Μάιας και της Ζακλίν. (2)

Τα λόγια της επί λέξει ήταν:

 

Με την πράξη της αυτή, η «ακτιβίστρια» έχει διαγράψει καθετί το θετικό που έχει πράξει μέσα στο κίνημα. Αγώνας χωρίς ήθος είναι ψωμοτύρι στα χέρια του συστήματος δίωξης της κάνναβης. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Μαρία στο παρελθόν έχει απειλήσει διάφορα μέλη αυτού του αγώνα επισείοντας τον τρόμο του νόμου και της δίωξης όπως έπραξε με την Ζακλίν. Προφανώς η Μαρία αρέσκεται στην εκστρατεία σπίλωσης και δολοφονίας χαρακτήρων βασιζόμενη στις όποιες γνωριμίες της. Για κάποιες από αυτές και για τα κίνητρα της αξίζει να μελετήσετε το κείμενο του φίλου και συναγωνιστή Πέτρου Ευδόκα:

Μαρία Αυλωνίτη: Νέες βρωμιές από τον ίδιο βόθρο
http://cyprus.indymedia.org/node/5126

Το βαθύτερο κίνητρο της Μαρίας δεν είναι η πρόοδος και η επιτυχία του κινήματος. Είναι μία αρρωστημένη ζηλοφθονία η οποία δεν έχει όρια. Δεν είναι τυχαία η σεξουαλικοποίηση των κατηγοριών μέσα από τις φορτισμένες λέξεις που επιλέγει. Τη ίδια στιγμή η Μαρία που καμώνεται την αδικημένη και την αγωνίστρια  δεν διέπεται από το ελάχιστο ίχνος δημοκρατικότητας. Στην ιστοσελίδα της, διαγράφει κάθε σχόλιο κριτικής και κάθε άτομο το οποίο διαφωνεί μαζί της. Κλείνει δε τα εργαλεία διαλόγου όταν η κατακραυγή για της πράξεις της είναι μεγάλη όπως στην περίπτωση της πιο πάνω ανάρτησης. Με την αρρωστημένη συμπεριφορά της αποξενώνει τόσο φίλους της κάνναβης όσο και τα καλοσυνάτα άτομα μέσα στον κρατικό μηχανισμό τα οποία θέλουν και προσπαθούν να βοηθήσουν τον αγώνα των ασθενών. Η Μαρία έχει συστηματικά παρενοχλήσει, βρίσει και απειλήσει διάφορα άτομα μέσα και πέριξ του αγώνα. Παρά τις ευγενικές και με αγάπη παρακλήσεις που δέχτηκε, επέλεξε να κυλιστεί ολοένα και πιο πολύ στον βόθρο κατηγορώντας, σπιλώνοντας και στοχοποιώντας συναγωνιστές και συναγωνίστριες μας και φτάνοντας στο σημείο να πιάσει στο στόμα της τη Μάγια με τη φράση: «ο πάτος μιας 13χρονης…». 

Η Μαρία Αυλωνίτη με τη στάση της βλάπτει ανεπανόρθωτα το κίνημα. Όταν οι συμπολίτες μας που δεν ασχολούνται με τον αγώνα για την κάνναβη βλέπουν και ακούν τις βωμολοχίες που εκστομίζει γιατί άραγε να μας ανεχτούν ή να μας υποστηρίξουν; Όταν βλέπουν την επίθεση ενάντια σε μία 13χρονη με πρόβλημα υγείας, γιατί να είναι θετικοί προς τους αγώνες μας; Η Μαρία μόνον την οργή και το δίκαιο μένος κινητοποιεί μέσα στους ανθρώπους μας. Με τις πράξεις της, είναι εχθρός του κινήματος της κάνναβης. Είναι έστω και άθελα της - τυφλωμένη από τις δυνάμεις που δρουν μέσα της - η καλύτερη σύμμαχος της ΥΚΑΝ, του αντιναρκωτικού συμβουλίου και της Μαφίας. Και μπορεί να ρίχνει τα βέλη της καλυπτόμενη πίσω από μία ψευδεπίγραφη ανωνυμία – καμία από τις βωμολοχικές αναρτήσεις της δεν υπογράφεται με το όνομα της και ούτε η ίδια δημοσίευσε κάποια φωτογραφία της- αλλά οι πράξεις της δεν μπορούν να είναι πλέον ανεκτές. Όσην προστασία και αν της προσφέρει η αστυνομία, δεν μπορεί πλέον να την προστατεύσει από την απαξίωση που έφερε η στοχοποίηση της Μάιας εκ μέρους της.

Υπερασπίζομαι λοιπόν το παιδί από την «ακτιβιστική» ανηθικότητα της Μαρίας.
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα…

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

Σημείωση
------------
1. Η Ζακλίν Πόιτρας / Jacqueline Poitras, είναι ιδρυτής του Συλλόγου "ΜΑΜΑΚΑ - ΜΑΜΑδες για την ΚΑνναβη"

2. Στην αναδημοσίευση εκ μέρους μου της κατάπτυστης ανάρτησης της Μαρίας αλλοίωσα το πρόσωπο της Μάιας ώστε να μην ξεχωρίζει. Διατήρησα την παρουσία της Ζακλίν και τη χάρη που αποπνέει. Από μόνη της η φωτογραφία είναι ικανή να ανατρέψει όλα τα αισχρά στα οποία καταφεύγει η Μαρία.

AttachmentSize
vitrioli.jpg104.71 KB

Comments

Η φωτογραφία και οι αισχρότητες σε μεγέθυνση

Εδώ το κείμενο διαβάζεται λίγο πιο εύκολα:

* * * 

Newswire

Tue 13 June 2017
Thu 12 January 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire