User login

Navigation

Global IMC Network

Requiem για Έναν Τετράποδο Φίλο

Σαράντα χρόνια πριν…

Το μικρό προσφυγόπουλο είχε μόλις σχολάσει. Με τα ψιλά που είχε φυλάξει αγόρασε ένα κουτί τσίπιτος* από την καντίνα που έκλεινε. Ξεκίνησε σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής στο ενοικιαζόμενο σπίτι στην οδό Θράκης. Στα μέσα της διαδρομής και ενώ είχε φάει το μισό κουτί βρέθηκε ξαφνικά δίπλα του ένα μικρό ασπρόμαυρο γατάκι. Χωρίς σκέψη κει με τη δόση περιέργειας που συχνά έχουν τα παιδιά της Β’ δημοτικού το μικρό προσφυγόπουλο με το ξυρισμένο κεφάλι έσκυψε και πρόσφερε ένα γαριδάκι στο γατί. Αυτό το άρπαξε με βουλιμία και το έφαγε. Το παιδί συνέχισε το δρόμο του. Το γατί που προφανώς αποφάσισε να υιοθετήσει το παιδί με τα μεγάλα γυαλιά ακολούθησε ζητώντας κάθε μερικά μέτρα ακόμη ένα γαριδάκι. Μαζί έφτασαν και μπήκαν στο σπίτι. Κάθισαν στη βεράντα και το μικρό προσφυγόπουλο κέρασε στο γατάκι το υπόλοιπο του κουτιού. Έτσι άρχισε μία φιλία που κράτησε μία πενταετία.

Η πρώτη πολιτική πράξη στη ζωή του μικρού προσφυγόπουλου ήταν το βάφτισμα του γατιού. Σε έναν ψυχροπολεμικό κόσμο με τη σύγκρουση ανάμεσα στις δύο μεγάλες δυνάμεις να μαίνεται στον πλανήτη το παιδί ονόμασε το γατί Σπούτνικ! Προφανώς οι σοσιαλιστικές καταβολές της οικογένειας και οι ιστορίες των μεταλλωρύχων παππούδων του, ανθρώπων της εργατιάς έπαιξαν τον υποσυνείδητο ρόλο τους στην επιλογή του ονόματος.

Σε έναν κόσμο γεμάτο πίκρα και πόνο ο Σπούτνικ έγινε ο μόνιμος σύντροφος του παιδιού. Περίμενε το παιδί από το σχολείο, έπαιζε μαζί του και συχνά κοιμόταν και στο ίδιο κρεββάτι. Όταν κοιμόταν έξω ερχόταν το πρωινό και ξυπνούσε την οικογένεια την ώρα που έπρεπε να πάει δουλειά γδέρνοντας τα παράθυρα. Δεν νιαούριζε επιτακτικά όπως πολλοί άλλοι γάτοι. Μόνον όταν πεινούσε και αφού άνοιγε πρώτα το ψυγείο με τα νύχια του, χωρίς όμως να πάρει κάτι από μέσα. Κάποτε άνοιγε και την βρύση της κουζίνας κτυπώντας την και έπινε νερό τρεχούμενο. Όταν το παιδί έσπασε το χέρι του ο Σπούτνικ κοιμόταν μαζί του πάνω στην κοιλιά του κουρνιάζοντας στο Γάμα που δημιουργούσε ο γύψος.

Οι δρόμοι τους χώρισαν όταν το παιδί μετακόμισε στο σπίτι που με μόχθο έκτισαν οι πρόσφυγες γονείς του. Ο Σπούτνικ δεν ακολούθησε. Το παιδί δεν κατάλαβε ποτέ γιατί. Ίσως οι πρόσφυγες γονείς του να μέτρησαν την δική τους προσφυγιά πολύ και να μην επιθυμούσαν το ίδιο και για το τετράποδο μέλος της οικογένειας. Ο γάτος έμεινε πίσω στο ενοικιαζόμενο σπίτι όπου τώρα ζούσε η γιαγιά. Το παιδί έσφιξε την καρδιά του. Έθαψε βαθιά τα τρυφερά αισθήματα του και τα κλείδωσε για να αντέξει. Η είδηση του θανάτου του Σπούτνικ βιώθηκε μέσα σε μία θάλασσα άρνησης σαν κάτι το περαστικό…

***

Πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια για να ξανασυνδεθώ με γάτο. Ζώα περαστικά υπήρξαν στη ζωή μου αλλά κανέναν δεν άφηνα να αγγίξει το μέρος εκείνο της παιδικής μου ύπαρξης. Η επτασφράγιστη παιδική οδύνη λειτουργούσε σαν πανοπλία προστασίας μπροστά στα νιαουρίσματα και τα γουργουρίσματα δεκάδων γάτων της παλαιάς πόλης στην οποία έζησα για μια δεκαετία. Ακόμη και πιο πριν το γατί που ήρθε από τον Λυθροδόντα με το όνομα Δούλτσις δεν κατάφερε να σπάσει τη σιδηρόφρακτη προστασία.

Ώσπου μια μέρα πριν από μία πενταετία μπήκε στη ζωή μου ξανά σαν μία φάρσα της Μοίρας ένα άλλο ασπρόμαυρο γατί. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει έπεσε ουρανοκατέβατος και ακάλεστος στο σπίτι μας. Ουδείς γνωρίζει πώς και γιατί. Το μικρό μαύρο μέρος στο μουσούδι του που έμοιαζε με χιτλερικό μουστάκι έγινε η αιτία για το όνομα του. Τον βάφτισε η μεγάλη μου κόρη Αδόλφο ξορκίζοντας το όνομα. Και ο Αδόλφος έγινε μέρος της ζωής μου.

Η παρουσία του κόσμησε τη ζωή μας με χάρη και αρχοντιά. Ο Αδόλφος δεν νιαούριζε. Όσοι είναι κοντά σε γάτους γνωρίζουν την σπάνια ποιότητα ενός τέτοιου πλάσματος. Η κατά φύσιν ύπαρξη του περιλάμβανε όλες τις πράξεις ενός ζώου μέσα σε μία αλληλουχία πράξεων και καταστάσεων χωρίς προσπάθεια και χωρίς την αίσθηση Εαυτού. Ο Αδόλφος ήταν η επιτομή του Ζεν. Ζεν υπάρχεις δικέ μου…

Στα πέντε χρόνια της κοινής μας πορείας ένα μικρό ασπρόμαυρο γατί με έμαθε πιο πολλά για τη ζωή από τους περισσότερους δασκάλους μου. Η πλήρης ελευθερία που απολάμβανε διακοπτόταν με τη δική του θέληση και όποτε το ήθελε για να φάει και να κοιμηθεί στο σπίτι. Χωρίς λόγια έδειχνε τι ήθελε, το έπαιρνε και προχωρούσε στην επόμενη πράξη. Βλέποντας τον διδάχτηκα πολλά για την κατά φύση ύπαρξη και την ελεύθερη επιλογή. Ενήλικος ων αντιλήφθηκα στην κοινή μας πορεία πόσο διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου η παιδική σχέση με ένα ελεύθερο γατί. Μέσα από την φιλία μας καταχώρησα πολύ βαθιά μέσα στην ύπαρξη μου μία απόλυτη απέχθεια στο σκλάβωμα κάθε όντος. Ο αγώνας μου ενάντια στην αποκλειστικότητα και την κτητικότητα στις ανθρώπινες μου σχέσεις διαμορφώθηκε μέσα από την επαφή με δύο γάτους. Ακόμη και η αντίσταση στην επιβολή της κάθε άδικης εξουσίας έχει της ρίζες της στον ορμέμφυτο πυρήνα της ύπαρξης μας που είναι τόσο κοντινός με την γατίσια πραγματικότητα.

Η παρουσία του στη ζωή μας ήταν η έμπρακτη ενσάρκωση της σχέσης χωρίς κριτική. Σε αυτήν υλοποιείτο στο μέγιστο η παρέα , το χάδι και η τρυφερότητα χωρίς λόγια και ταυτόχρονα πέρα και πάνω από το λόγια. Λόγος άναρθρος που με συνόδευσε παντού ακόμη και στο βύθισμα στις ψυχοδηλωτικές μου εμπειρίες. Στις πιο πρόσφατες ο Αδόλφος ήταν παρών σαν φύλακας άγγελος στην Οδό. Αγέρωχος, Λεβέντης, Ελέυθερος…

Η αθόρυβη παρουσία του με πρόσμενε κάθε μεσημέρι όπως ο γάτος των παιδικών μου χρόνων. Μου χάριζε το γουργούρισμα του και του χάριζα τα χάδια μου. Κοιμόταν μαζί μας στα κρεββάτια και έβλεπε κάθε βράδυ τις τηλεοπτικές σειρές στην τηλεόραση. Χανόταν για μερικές μέρες προκαλώντας μας αγωνία αλλά μετά μας χάριζε τη χαρά της επανεμφάνισης. Ο άρχοντας μου – έτσι τον φώναζα χαϊδευτικά – ήταν το βάλσαμο μίας ζωής γεμάτης αγωνία και συχνά σκληρότητα. Μία σχέση αυθεντική χωρίς εξαρτήσεις. Μία σχέση πηγαία ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και την εσωτερική πυξίδα που σημαδεύει από το Εδώ και Τώρα στο Πέρα και το Άπειρον.

Ακόμα και με το θάνατο του ο Αδόλφος συνέχισε να με διδάσκει. Χωρίς ίχνος του δράματος που συχνά περιβάλλει το τέλος των ανθρώπινων όντων ο Αδόλφος επέλεξε το θάνατο σε ένα μέρος του σπιτιού το οποίο δεν συνήθιζε σαν να μην ήθελε να επιβαρύνει κανέναν με το Πέρασμα του. Έζησα πολλές φορές την φυσική αυτή επιλογή διάφορων ζώων αλλά το βίωμα του θανάτου του τετράποδου μου φίλου επισφράγισε μέσα μου την γνώση ότι και εμείς έχουμε αυτή την ικανότητα της αξιοπρεπούς φυγής από τα εγκόσμια. Ο Αδόλφος έμοιαζε κυριολεκτικά να κοιμάται. Τον έθαψα στο πίσω μέρος της αυλής μας στην εμβρυακή στάση με την οποία τόσο συχνά με συνόδευε. Και τον θρήνησα όπως δεν έχω θρηνήσει κανένα άνθρωπο, ακόμη και τους οικείους μου που έχουν φύγει.

Ευχαριστώ θερμά όλες και όλους που στο σύντομο βίο του τον φρόντισαν και τον αγάπησαν. Έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Αν υπάρχει «παράδεισος» θα είναι ένας χώρος γεμάτος ζώα σαν τον Σπούτνικ και σαν τον Αδόλφο. Και αθώα προσφυγόπουλα με ξυρισμένα μαλλιά.

Καλήν αντάμωση…

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

* Γαριδάκια για όλους τους εκ Ελλάδος που διαβάζουν το κείμενο αυτό

AttachmentSize
adolfos_cover2.jpg59.1 KB

Comments

Newswire

Thu 12 January 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire