User login

Navigation

Global IMC Network

Γηράσκω αεί Διδασκόμενος: Υπερασπίζοντας τον Δάσκαλο

 
«ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Ναι, γιατί δεν ήταν
ο Δίας, που μου τα 'χε αυτά κηρύξη,
ούτε η συγκάτοικη με τους θεούς
του Κάτω κόσμου, η Δίκη, αυτούς τους νόμους
μες στους ανθρώπους όρισαν· και μήτε
πίστευα τόση δύναμη πως νάχουν
τα δικά σου κηρύγματα, ώστ' ενώ είσαι
θνητός να μπορής των θεών τους νόμους
τους άγραφτους κι ασάλευτους να βιάζης·
γιατί όχι σήμερα και χτες, μα αιώνια
ζουν αυτοί, και κανείς δεν το γνωρίζει
από πότε φανήκανε·
κι εγώ
ποτέ δε θα μπορούσα να τρομάξω
θέλημ' ανθρώπου κανενός και δώσω
στους θεούς δίκη, παραβαίνοντάς τους·»
 

Είμαι δάσκαλος 25 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια είδα και έζησα πολλά, δουλεύοντας σε όλων των ειδών τα σχολεία του τόπου μας. Το μοναδικό πιθανώς γεγονός για το οποίο η Μοίρα μου χαρίστηκε ήταν ο θάνατος ενός μαθητή ή μαθήτριας μου. Αυτό ευτυχώς ΔΕΝ μου έτυχε! Πολύ συχνά ένιωσα να είναι τόσο κοντά. Χτυπήματα κεφαλιών, σοβαρά κατάγματα οστών, πτώσεις από ύψος, επιληπτικές κρίσεις, λιποθυμίες, καρδιακές αρρυθμίες, τα έχω ζήσει όλα. Κάθε φορά που μου συνέβαινε ήταν το ίδιο τρομακτικό, το ίδιο οδυνηρό. Μία υπενθύμιση ότι η κλωστή ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο είναι συχνά τόσο λεπτή που τρελαίνεσαι εάν εκείνη η σκέψη κυριαρχήσει στο συνειδητό σου. Έτσι πολύ συχνά, όπως όλοι μας, την απωθώ. Την απωθώ για να επιβιώσω. Εκείνη όμως υφέρπει καθημερινά στο πίσω μέρος του μυαλού μου και ξεπηδά με μανία κάθε φορά που ζω το επόμενο ατύχημα. Η σκέψη αυτή καθορίζει συχνά και την εμπλοκή μου στο επάγγελμα. Τον τρόπο που προσεγγίζω την μάθηση διδάσκοντας και διδασκόμενος. Πολύ συχνά ο δάσκαλος γίνεται μαθητής και οι μαθητές δάσκαλοι. Η διδασκαλία και η μάθηση είναι για μένα μία γιορτή της Ζωής. Και προσπαθώ στο μέτρο των δυνατοτήτων μου να μοιράζομαι εμπειρίες Ζωής στους μαθητές μου με την συνειδητή γνώση του τρόμου του θανάτου. Memento mori: Μνήμη θανάτου.

Ο θάνατος του μαθητή μας Σταύρου Γεωργαλλή με συντρόλισε ξανά στη συνειδητή αντίληψη αυτής της πορείας.

Είναι μία πορεία δύσκολη, επίπονη αλλά ταυτόχρονα Υπέροχη. Είναι μία πορεία Ζωής με τα όλα της. Τα όμορφα και τα δύσκολα της, τα γλυκά και τα πικρά της,  κάτω από αντίξοες συνθήκες και μέσα σε ένα καθεστώς αυταρχισμού της εκάστοτε Εξουσίας του υπουργείου Αηδίας, η οποία πολύ συχνά δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα. Τα παιδιά μας, αριθμοί στις αριθμομηχανές κάποιου τεχνοκράτη του υπουργείου οικονομικών, ή πειραματόζωα μάθησης για την ικανοποίηση των αντιλήψεων «περί Παιδείας» ακαδημαϊκών που ουδέποτε πάτησαν το πόδι τους σε μία τάξη δημοτικού. Κι ανάμεσα στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των παιδιών μας και τις μυλόπετρες της συχνά απρόσωπης Κρεόντειας εξουσίας, εμείς. Οι δάσκαλοί τους.

Είμαι ένας άνθρωπος. Ατελής, με ελαττώματα και προσωπικές ελλείψεις, με τα δικά μου βαρίδια ζωής. Δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι τα ξέρω όλα, ούτε και πώς είμαι τέλειος. Τούτο μόνο ξέρω που με έμαθαν οι δικοί μου Δάσκαλοι:

«Κτίσε ένα περιβάλλον αγάπης, και η μάθηση θα ανθήσει».

Στούτη την προσπάθεια σύμμαχο μου έχω την Αντιγόνη. Με θυμίζει καθημερινά ότι πάνω από τους ανθρώπινους νόμους υπάρχουν οι Θείοι, οι άγραφοι. Έτσι κάποτε αγνοώ τα πρωτόκολλα και τις γραπτές οδηγίες των ανωτέρων μου, με κίνδυνο να εκτεθώ ανεπανόρθωτα στην μήνη τους και την μήνη του αδηφάγου κανιβαλισμού που μοιάζει να είναι πλέον ο κανόνας στην κοινωνία μας. Νήσος των αγρίων.

 

Τον Σεπτέμβρη, συνάξαμε με τους μαθητές μου τις ελιές του σχολείου. Πρώτη μου φορά. Δύο μαθητές μου με έμαθαν να χρησιμοποιώ τα εργαλεία. Χάσαμε δύο ογδοντάλεπτα μάθηματα. Το σύναμα ελιών δεν βρίσκεται στους δείκτες επάρκειας και επιτυχίας του νέου αναλυτικού προγράμματος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ανέκδοτο. Βγάλαμε 21 λίτρα λάδι. Ψήσαμε καπίρες με ρίγανη και ελαιόλαδο και τις φάγαμε. Γλείφαμε τα δάκτυλα μας.

Πριν μερικούς μήνες, μαθητής μας έσπασε σοβαρά το πόδι του. Κάταγμα του μηριαίου οστού με υπέρθεση. Του παρείχα τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο και μετά συνόδεψα την αλλοδαπή μητέρα του στο νοσοκομείο για να βοηθήσω στις εξηγήσεις με τους ιατρούς. Συνάδελφοι μου με Σ κεφαλαίο ανέλαβαν την τάξη μου στην απουσία μου, με την κάλυψη του Αδρώπου διευθυντή μου. Χάσαμε 3 περιόδους μάθημα. Εγκατέλειψα τον χώρο εργασίας μου… Βεβαιώθηκα όμως ότι ο μαθητής μας δεν θα ήταν μόνος στο νοσοκομείο στις εξηγήσεις με τους ιατρούς.

Τους τελευταίους δύο μήνες διοργανώσαμε στο σχολείο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το πρωτάθλημα έγινε με κανονική προκήρυξη, τα παιδιά αυτό-οργανώθηκαν στις δικές τους ομάδες και οι αντίπαλοι ψήφιζαν στο τέλος κάθε αγώνα τον καλύτερο παίκτη-παίκτρια της αντίπαλης ομάδας. Οι αγώνες διεξάγονταν τα πρώτα δύο διαλείμματα κάθε μέρας. Συμμετείχαν πάνω από τα μισά παιδιά του σχολείου. Οι τελικοί διεξήχθησαν ενώπιον όλου του σχολείου. Χάσαμε μία περίοδο μάθημα και τα παιδιά που έπαιζαν κάποια από τα διαλείμματα τους. Χάσαμε ακόμη 15 λεπτά όταν βραβεύσαμε όλα τα παιδιά που έλαβαν μέρος καθώς και τους καλύτερους παίκτες που αναδείχθηκαν με τον ψήφο τον παιδιών και τον αθλητή ήθους που βράβευσα ως διαιτητής. Τα ανταγωνιστικά αθλήματα δεν βρίσκονται στις οδηγίες του υπουργείου Παιδείας, δεν περιλαμβάνονται σε κανένα Δείκτη Επιτυχίας και Επάρκειας. Ούτε και το δάκρυ του μαθητή μας ήθους, ούτε και οι ζητωκραυγές ενός ολόκληρου σχολείου.


 

Προχθές μαγειρέψαμε με τους μαθητές μου ομελέτα. Βγήκαμε έξω από το σχολείο στην παρακείμενη φρουταρία, κάναμε τους λογαριασμούς, ψωνίσαμε μαζί τα υλικά και μαγειρέψαμε. Σπάσαμε μία γυάλινη κούπα, γεμίσαμε λάδια τους πάγκους και μυρωδιά αβγών. Φάγαμε μαζί ή/και δεν φάγαμε: «Κύριε εν αηδία!».

Κάθε μία από τις πιο πάνω δραστηριότητες εμπερικλείει εν δυνάμει την δυνατότητα σοβαρών ατυχημάτων. Σε καμία από αυτές οι υφιστάμενοι κανονισμοί, οδηγίες, δείκτες επιτυχίας και επάρκειας δεν με καλύπτουν πειθαρχικά σε περίπτωση ατυχήματος. Σε κάθε μία κινδυνεύω να βρεθώ στην θέση του Συναδέλφου που σήμερα ελέγχεται πειθαρχικά για το αν το μάθημα του ήταν προγραμματισμένο ή αν ήταν συμβατό με τους δείκτες επιτυχίας και επάρκειας..

Στο σχολείο κάποτε οι μαθητές και οι μαθήτριες μας με προσεγγίζουν. Με αγκαλιάζουν, μου «επιτίθενται», με πειράζουν: «Κύριε γιατί επάσιηνες αφού είσαι χορτοφάγος;» Κάθε φορά που ένα παιδί εκδηλώνει την οικειότητα του, τρέμω στην πιθανότητα να κατηγορηθώ για «σεξουαλική κακοποίηση». Κάθε φορά που μαθητής μου μου επιτίθεται σαν τον Κέϊτο στον Ροζ πάνθηρα τρέμω μήπως κτυπήσει κατά λάθος και κατηγορηθώ για «βίαιη συμπεριφορά».

Κανένας νόμος και καμία κυβέρνηση δεν θα με καλύψει εφόσον δεν ακολουθώ το πρωτόκολλο που ετοίμασαν πουριτανοί πωλητικοί και τεχνοκράτες το οποίο με καθοδηγεί να ακουμπήσω τα παιδιά στους δύο ώμους από το πλάι εάν χρειαστεί να τα αγγίξω…

Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να κοιμηθώ. Η σκέψη μου τρέχει καθημερινά στον Συνάδελφο Δάσκαλο που περνά τον δικό του Γολγοθά μέσα από την πειθαρχική του δίωξη και τον κανιβαλισμό του κίτρινου τύπου και των όρνεων της τηλεθέασης. Σκέφτομαι πόσο κοντά βρέθηκα στο παρελθόν στη θέση του. Σκέφτομαι πόσο κοντά βρίσκομαι στην θέση του καθημερινά. Σκέφτομαι ότι πλησιάζει και η δική μου η σειρά. Με μαθηματική ακρίβεια εάν δεν βάλουμε ένα τέλος στον αδηφάγο κανιβαλισμό των Κρεόντων της ημέτερης εξουσίας.

Memento mori. Μνήμη θανάτου. Και η Αντιγόνη:

«ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Σκότωσέ με λοιπόν, θες τίποτ' άλλο;
ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Εγώ; μα τίποτα· έχω αυτό, όλα τα 'χω.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Τι αργείς λοιπόν; γιατί καμιά δε βρίσκω
στα λόγια σου ευχαρίστηση, μήτε είθε
να βρω ποτέ μου εγώ· το ίδιο και σένα
ευχάριστες οι πράξεις μου δε σου είναι.
Αν και από πού θε να 'χα πιο μεγάλη
δόξα αποχτήση, παρά θάβοντας
τον ίδιο μου αδερφό; Θα ομολογούσαν
κι όλοι αυτοί εδώ πως μ' επιδοκιμάζουν,
αν φόβος δεν τους έκλεινε τη γλώσσα·
μα οι βασιλείες, εχτός από άλλα τόσα
πόχουν να χαίρουνται αγαθά, μπορούνε
να λένε και να κάνουν ό,τι θέλουν.
»
 

Κράτα καλά Δάσκαλε! Δεν είσαι μόνος. Είμαστε δυο, είμαστε τρείς, είμαστε χίλιοι δεκατρείς…

Σόλων Αντάρτης~solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις:
--------------

Οι φωτογραφίες που κοσμούν το άρθρο είναι από το δημοτικό σχολείο Μαλούντας είκοσι χρόνια πριν. Οι μαθητές και οι μαθήτριες μου μαζί με την φροντίστρια του σχολείου με έμαθαν να θερίζω, να αλωνίζω, να ζυμώνω και να τρώω το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου. Διερωτούμαι τι θα έλεγαν οι ανώτεροι μου εάν έβλεπαν παιδιά με αιχμηρά δραπάνια να θερίζουν στους αγρούς.

Τα αποσπάσματα στο άρθρο είναι από την Αντιγόνη του Σοφοκλή
http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?m=1&t=559

AttachmentSize
bread16.jpg128.23 KB
bread2.jpg79.61 KB
bread4_-_copy.jpg142.83 KB
bread10.jpg114.44 KB

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire