User login

Navigation

Global IMC Network

Ποια Παιδεία: Τα Παιδιά μας είναι Αναλώσιμα Εξαρτήματα και Λογιστικές Πράξεις


{ Η φωτογραφία του γράφοντος πίσω από τα κάγκελα ενός γραφείου δημοτικού σχολείου.
Ευχαριστώ από καρδιάς τον Συνάδελφο Ανδρέα Κυρατζή που αποτύπωσε προφητικά το μέλλον της Παιδείας μας στην εποχή του "εξορθολογισμού"}
 

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
κι ο γιος μου τ’ ανταλλακτικό
θα `ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
είναι από άριστο υλικό (1)

Η πρόσφατη σύγκρουση στον χώρο της Παιδείας, η οποία άρχισε με τα λόγια και τις πράξεις του νυν υπουργού έχει πλέον μπει σε νέα αχαρτογράφητα νερά.

Με την πρόφαση του «εξορθολογισμού» του προϋπολογισμού του υπουργείου Παιδείας ο υπουργός αποφάσισε και διέταξε – στα πρότυπα χουντικών καθεστώτων – την αλλαγή στο ωράριο χιλιάδων εκπαιδευτικών. Ο οικονομικός εκτελεστής αφού πρώτα δημιούργησε ένα κλίμα απέχθειας για τον εκπαιδευτικό κόσμο, συνεχίζει την εντεταλμένη του υπηρεσία, δυναμιτίζοντας τον χώρο της Παιδείας, όσης έμεινε στο δύσμοιρο μας νησί.

Στην πραγματικότητα η όλη προσπάθεια του υπουργού είναι μία τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης των δεινών που έφερε στην Παιδεία η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Η μνημονιακή αυτή πολιτική αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει τα παιδιά μας σαν αναλώσιμα εξαρτήματα και λογιστικές πράξεις.

Για να περάσει το ψευδές μήνυμα ότι «βγήκαμε από την κρίση» η κυβέρνηση Αναστασιάδη (πρώην και νυν) έγδαρε κυριολεκτικά τον χώρο της Παιδείας και τώρα προσπαθεί να ξεζουμίσει ότι απόμεινε. Αντί να παραδεχθεί την ανεπάρκεια της η οποία οδηγεί σήμερα στην διάλυση του Συνεργατισμού, δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους και στοχοποιεί συλλογικά επαγγελματικές ομάδες – προηγήθηκαν οι υπάλληλοι των κυπριακών, της Λαϊκής, και συλλύβδην οι δημόσιοι υπάλληλοι -  ωσάν να είναι εκείνες που φταιν για την πλήρη κατάρρευση του «success story» που ψευδώς έπλασαν και πλάσαραν τοπικά και διεθνώς.

Οι περικοπές στον χώρο της Παιδείας δεν περιλάμβαναν απλώς τους μισθούς των εκπαιδευτικών. Πρώτα και κύρια περιλάμβαναν την ποιότητα μάθησης και το καλό των παιδιών. Την ευθύνη αυτής της διολίσθησης την έχουν και οι εκπαιδευτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι εκπαιδευτικοί που σιώπησαν και σιωπούν μπροστά στην μνημονιακή λαίλαπα που σάρωσε τα σχολεία μας.

Με την πρόφαση της οικονομικής κρίσης – η οποία να σημειώσουμε δεν άγγιξε ποτέ την χορηγία των κομμάτων – η κυβέρνηση χρησιμοποίησε την Παιδεία και τα Παιδιά μας ως χώρο εξοικονόμησης χρημάτων. Έτσι ακριβώς βλέπουν τα παιδιά μας. Σαν Ευρώ τα οποία μπορείς να περικόψεις.

Γεννήθηκα και μου `δωσαν
για προίκα μια μαγκούρα
να τη βαράω με δύναμη
στου νου την καμπούρα

Περικοπές στον χώρο της Παιδείας

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έγιναν περικοπές που άγγιξαν όλο το φάσμα της Παιδείας.

Ματαιώθηκαν έργα υποδομής σε όλη την Κύπρο. Δεν ματαιώθηκαν βέβαια όλα. Στα «καλά» σχολεία τα έργα συνεχίστηκαν και συνεχίζονται. Στα σχολεία του λαού όμως γήπεδα ακυρώθηκαν, αναβαθμίσεις αναβλήθηκαν και γενικώς κάθε τι που θα μπορούσε να κοπεί κόπηκε. Μέχρι σήμερα είναι αδιευκρίνιστο αν τα σχολεία των παιδιών μας είναι κατάλληλα, αν έχουν πιστοποιητικό καταλληλότητας ως εκπαιδευτικοί χώροι και αν πληρούν τις προδιαγραφές πυρόσβεσης και ασφάλειας. Σε κάποια ελλοχεύουν πραγματικοί κίνδυνοι. Εάν γίνει κάποιος σοβαρός σεισμός στο νησί μας θα θρηνήσουμε θύματα.

Στα ίδια πλαίσια το υπουργείο δεν μερίμνησε για την επιμόρφωση και πιστοποίηση εκπαιδευτικών ως πρώτων βοηθών. Οι λίγες ώρες παρακολούθησης που χρειάζονται για να γίνει η μάθηση, εξέταση και πιστοποίηση δεν παραχωρούνται στους εκπαιδευτικούς, για να μην ξοδευτούν τα Ευρώ που απαιτούνται. Στα σχολεία μας δεν υπάρχουν πιστοποιημένοι πρώτοι βοηθοί. Υπάρχουν έντιμοι και υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί που αναλαμβάνουν τον ρόλο με δική τους ευθύνη. Από τα δημοτικά σχολεία απουσιάζουν παντελώς και οι απινιδωτές. Οι δασκάλες, οι δάσκαλοι και τα παιδιά μας δεν τους χρειάζονται προφανώς.

Τα πιο πάνω είναι βέβαια ψιλά γράμματα μπροστά στο κυριότερο θέμα που είναι η ποιότητα μάθησης που παρέχεται στα σχολεία μας. Εδώ το υπουργείο αηδίας έκανε τα πάντα για να εξοικονομήσει Ευρώ καταφεύγοντας σε μηχανορραφίες και λογιστικές πράξεις που ροκανίζουν αργά αλλά σταθερά τα θεμέλια της παιδείας.

Γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ’ έχουν κουρδισμένο

Το κακό ξεκινά από την πρώτη μέρα.

Από τις εγγραφές κιόλας των παιδιών στην πρώτη δημοτικού αρχίζουν οι μηχανισμοί «εξοικονόμησης». Οι αρμόδιοι του υπουργείου προσπαθούν με νύχια και με δόντια να δημιουργήσουν τμήματα που να μην υπερβαίνουν τους 25 μαθητές, για να γλιτώσουν έτσι τον χωρισμό των τμημάτων σε μικρότερα και να αναγκαστούν να εργοδοτήσουν και άλλους δασκάλους. Τμήματα με 26 μαθητές χωρίζονται. Έτσι γονείς χειραγωγούνται να γράψουν τα παιδιά τους σε άλλα σχολεία από αυτά της γειτονιάς τους για να γλιτώσει το υπουργείο παράδες. Ανάμεσα στα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι και το ότι «δεν είναι καλό σχολείο, έχει πολλούς ξένους!» Τα δε παιδιά μεταναστών προωθούνται σε συγκεκριμένα σχολεία με το αντίθετο επιχείρημα «εν καλό σχολείο για τους ξένους». Ο ρατσισμός αυτός είναι θεσμοθετημένος. Γνωρίζω προσωπικά τέτοιες περιπτώσεις.

Η μηχανορραφία συνεχίζεται και με το τέλος της Α’ τάξης, μοναδικής ουσιαστικά τάξης στην οποία κάποιο παιδί μπορεί να παραμείνει στάσιμο. Αντί τα παιδιά που για διάφορους λόγους – κοινωνικοί, οικονομικοί, ψυχοσυναισθηματικοί, γλωσσικοί – δεν είναι έτοιμα να προχωρήσουν στην Β’ τάξη να παραμείνουν, προβιβάζονται. για να μην μεγαλώσουν οι αριθμοί την επόμενη χρονιά και να χρειαστεί να μοιραστούν οι τάξεις. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των παιδιών θα ωφελείτο αφάνταστα από κάτι τέτοιο και δεν θα αντιμετώπιζαν ποτέ ξανά πρόβλημα. Στην Κύπρο όμως οι εντολές είναι να προβιβαστούν για να μην επιβαρύνουν τα οικονομικά του υπουργείου και του success story.

Η πλήρης απαξίωση των παιδιών με αναπηρίες

Στον χώρο της ειδικής εκπαίδευσης έγιναν πιο μεγάλα αίσχη. Παρά το ότι η κυπριακή δημοκρατία παραβιάζει την συντριπτική πλειοψηφία των κατευθυντήριων γραμμών για τα άτομα με αναπηρίες, στον χώρο της Παιδείας αυτά τα παιδιά κρίθηκαν ως πλήρως αναλώσιμα. Έτσι, για να γλιτώσει το κράτος από την ανάγκη πρόσληψης των απαραίτητων εκπαιδευτικών, δόθηκαν εντολές να εξοικονομηθεί αυτή η ανάγκη με την συνδιδασκαλία των παιδιών. Έτσι ένα παιδί με εγκεφαλική παράλυση, ένα παιδί με αυτισμό και ένα παιδί με μερική κώφωση θα πρέπει να διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο και την ίδια ώρα. Ο εμετός δεν τελειώνει εδώ.

Η μείωση των ωρών ενίσχυσης

Η ενίσχυση των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες έχει δεχθεί καίρια πλήγματα από την κυβέρνηση των οικονομικών καννιβάλων και τους εγκάθετους της στο υπουργείο αηδίας. Οι ώρες αυτές έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία τάξεων δύο ταχυτήτων με παιδιά που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον ρυθμό της τάξης. Τα παιδιά παραμένουν αβοήθητα. Φανταστείτε ότι σε σχολεία δίδονται 6 περίοδοι ενισχυτικής διδασκαλίας για το σύνολο των παιδιών. Ουσιαστικά τα παιδιά λαμβάνουν ενίσχυση για 1 με δύο το πολύ περιόδους την εβδομάδα. Η διαδικασία αποκοπής αυτών των ωρών έχει εξαλιχθεί σε επιστήμη «εξορθολογισμού». Κι ας μένουν τα παιδιά αναλφάβητα.

Η μείωση των ωρών για τα αλλόγλωσσα παιδιά

Ο ρατσισμός του υπουργείου αγγίζει την διδασκαλία των παιδιών μεταναστών. Αυτά τα παιδιά διδάσκονται την ελληνική γλώσσα μόνο για δύο χρόνια και για ελάχιστες περιόδους. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας εξοικονόμησης είναι η πλήρης περιθωριοποίηση των και η δημιουργία γκετοποιημένων παιδιών εντός του εκπαιδευτικού συστήματος. Παιδιά που δεν γνωρίζουν να χειρίζονται καλά την γλώσσα και τα οποία δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τους συμμαθητές τους εξαναγκάζονται να μιλούν και να κάνουν παρέα, μόνον με τα παιδιά της χώρας προέλευσης τους. Στις συνεχείς εκκλήσεις εκπαιδευτικών για την δημιουργία τάξεων ένταξης για τα παιδιά και τους γονείς τους, το υπουργείο και οι αρμόδιοι του προβάλλουν το επιχείρημα ότι «τάχα θα γκετοποιηθουν τα παιδιά». Τώρα που τα προωθεί αναλφάβητα και χωρίς την γλώσσα επικοινωνίας με το περιβάλλον τους τι ακριβώς πράττει;

Γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ’ έχουν κουρδισμένο

Η αποτυχημένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

Τα χρήματα που έχουν μέχρι σήμερα δοθεί στην παρωδία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην δημοκρατία. Μία μεταρρύθμιση χωρίς αρχή και τέλος, με την προσπάθεια των σχεδιαστών της να επιβάλουν τις απόψεις τους πάνω στο σύνολο των παιδιών του τόπου αγνοώντας πλήρως τους εκπαιδευτικούς πρώτης γραμμής και την πραγματικότητα των σχολείων, φορτώνοντας τα παιδιά με «Ύλη» και χωρίς κανέναν απολύτως συντονισμό μεταξύ των διαφόρων τμημάτων.

Εν τω μεταξύ τα αναλφάβητα παιδιά πληθαίνουν και οι μέσοι όροι των εξετάσεων βυθίζονται. Οι αρμόδιοι όμως δεν ανησυχούν και ούτε και νοιάζονται. Μας εξηγούν μάλιστα ότι ο μέσος όρος είναι ένας «πλασματικός αριθμός». Ο ίδιος μέσος όρος που χρησιμοποιείται για να σφάζουν την Παιδία.


Οι ευθύνες των εκπαιδευτικών

Θα ήταν αδύνατο να εξαιρέσω τον κλάδο μας από την κατάσταση. Ναι υπάρχουν ευθύνες και ανάμεσα μας για την κατάντια της Παιδείας του τόπου. Οι κομματικοί συνδικαλιστές που έβαζαν πάνω από την Παιδεία το κόμμα τους και σιωπούσαν μπροστά σε όλα τα πιο πάνω έχουν ασήκωτες ευθύνες. Ως ηγεσία κώφευσαν στις εκκλήσεις πολλών εξ ημών των «γραφικών και ιδιόμορφων». Παρέπεμπαν τα θέματα στις καλένδες ώσπου φτάσαμε στο απροχώρητο. Δεν έλαβαν υπόψη τους τις τοποθετήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών στις παγκύπριες συνδιασκέψεις που μιλούσαν για τα δίκαια των μαθητών μας που πλήττονταν και ακολούθησαν ένα δρόμο «διαλόγου» ο οποίος μας οδήγησε σήμερα εδώ που είμαστε. Τώρα που ο φούρνος έφερε την πυρά στο σπίτι τους αποφάσισαν να αντιδράσουν δυναμικά.

Την ίδια ευθύνη έχουν και όλοι οι εκπαιδευτικοί που σιώπησαν μπροστά σε όλα τα πιο πάνω και ακολούθησαν τυφλά τις εντολές των ανωτέρω τους, αλλά και την πίεση γονέων άσχετων με την εκπαιδευτική πραγματικότητα. Αντί να αγωνιζόμαστε για το καλό του τόπου και των παιδιών του, πολλοί προτιμούμε την έπαινο των γονιών και των ανωτέρων μας γιατί «καλύπτουμε την ύλη και τους δείκτες επάρκειας και επιτυχίας». Διδάσκουμε τον ανταγωνισμό και την βαθμοθηρία αντί της υπέροχης αίσθησης συλλογικότητας που είναι σύμφυτη με την ηλικία των μαθητών μας.

Με φέρανε και μου `πανε
ποτέ μιλιά μη βγάλω
πως είναι που γεννήθηκα
προνόμιο μεγάλο

Οι ευθύνες των γονιών

Οι γονείς δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Χωρίς την σιωπηλή ή/και φωναχτή τους συναίνεση, τίποτε από τα πιο πάνω δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Αν και στην δική τους περίπτωση υπάρχουν ελαφρυντικά διότι δεν είναι επαγγελματίες στον χώρο της Παιδείας. Είναι φυσικό η συντριπτική πλειοψηφία να εμπιστεύεται το εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν είναι όμως φυσική η αδιαφορία για την Παιδεία των παιδιών τους ούτε και η παραχώρηση αυτής της ευθύνης στους ολίγους που αντιμετωπίζουν την Παιδία σαν το πεδίο προώθησης των ατομικών τους συμφερόντων. Δεν είναι επίσης φυσική η απουσία σχέσεων ανάμεσα σε αυτούς και τα παιδιά τους. Διότι δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Οι πλείστοι γονείς συγκρίνουν την «ύλη» που διδάσκονται τα παιδιά τους με την «ύλη» των παιδιών άλλων σχολείων ή/και ενδιαφέρονται για τις επιδόσεις τους και το μέλλον τους. Με το μέλλον εννοείται η επαγγελματική αποκατάσταση. Ελάχιστοι ανάμεσά τους νοιάζονται για την ψυχική υγεία και χαρά των παιδιών τους και την βελτίωση των συνθηκών μέσα στις οποίες μαθαίνουν.

Παιδεία χωρίς Παιδιά είναι Βασανιστήριο

Όλες οι δυνάμεις που εμπλέκονται στον χώρο της Παιδείας αγνοούν το βασικότερο και μέγιστο των θεμελίων της. Η Παιδεία περιλαμβάνει και το Παιχνίδι, την χαρά, την απόλαυση. Χωρίς αυτό η Παιδεία είναι ταλαιπωρία, βασανιστήριο. Μέσα σε έναν κόσμο που προωθεί την στείρα γνώση και την δημιουργία αναλώσιμου εργατικού δυναμικού ο υπουργός μας είναι η επιτομή ενός αποτυχημένου συστήματος. Ενός συστήματος που το μόνο που βλέπει όταν κοιτάζει παιδιά και εκπαιδευτικούς είναι πιθανότητες «εξοικονόμησης και εξορθολογισμού». Ενός συστήματος που τοποθετεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Παιδείας βλέποντας ακόμη και τις πράξεις παραγωγής Πολιτισμού μέσα στα σχολεία μας ως «θεατράκια και χορωδίες» που μπορούν να εξοικονομήσουν Ευρώ. Ένα υπουργείο που στην κορυφή των προτεραιοτήτων του βάζει το χρήμα δεν είναι ούτε υπουργείο Παιδείας ούτε υπουργείο Πολιτισμού. Είναι υπουργείο προώθησης Αηδίας!

Στην αιώνια τοποθέτηση των τερατόμορφων σφιγγών για «εξοικονόμηση και εξορθολογισμό» ο Άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι η μόνη απάντηση.

Ο Αγώνας είναι πλέον για την ψυσιή μας. Και θα κερδηθεί μόνον εάν οι άμεσα εμπλεκόμενες δυνάμεις Εκπαιδευτικών και Γονέων αγωνιστούν μαζί για το καλό του τόπου και των Παιδιών μας. Σε αντίθετη περίπτωση θα "εξορθολογιστούμε" όλες και όλοι. Νομοτελειακά.

Νυν υπέρ πάντων ο Αγών!

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

Πηγές:
--------

1. Η Κιβωτός
Στίχοι:  Ελένη Βιτάλη
Μουσική:  Ελένη Βιτάλη

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
μαζί με τ’ άλλα ζωα
και τώρα εδώ σας τραγουδώ
δαιμόνια κι αθώα

Γεννήθηκα και μου `δωσαν
για προίκα μια μαγκούρα
να τη βαράω με δύναμη
στου νου την καμπούρα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
κι ο γιος μου τ’ ανταλλακτικό
θα `ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
είναι από άριστο υλικό

Γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ’ έχουν κουρδισμένο

Με φέρανε και μου `πανε
ποτέ μιλιά μη βγάλω
πως είναι που γεννήθηκα
προνόμιο μεγάλο

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας...

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
εννιά και δεκατρία
την ώρα που οι πλανήτες μου
βαράγαν μα...

Μαρία με τα κίτρινα
με βάση τα δεδόμενα
εδώ ο πλανήτης χάνεται
κι εσύ το παίζεις γκόμενα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας....

Από:
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=971

AttachmentSize
jail.jpg236.7 KB

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018
Wed 25 April 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire